شفقنا رسانه- این روزها صحبت از «اینترنت امن برای کودکان» از مباحث داغ در فضای رسانه ای است. بسیاری از مسیولان خواهان ایجاد یک فضای امن و دسته بندی شده برای کودکان هستند. اما در این میان توجه به ویژگی های یک اینترنت امن و استفاده از تجربه زیسته دیگر کشورها در این زمینه باعث می شود تا این طرح با چالش ها و مشکلات کمتری همراه شود. معصومه نصیری کارشناس و مدرس سواد رسانه ای با اشاره بر ضرورت ایجاد یک فضای امن در بستر اینترنت برای کودکان معتقد است وقتی درباره ویژگی های امن برای اینترنت کودک صحبت می کنیم بیشتر ناظر بر محتوا است. محتوایی که بتواند نیازهای آموزشی و آگاهی بخشی و ارتقا دهنده کودک را تامین کند و از محتواهای مخرب که می توانند تغییرات نگرشی، باوری و ارزشی یا حتی مخرب در حوزه شناختی برای کودک ایجاد کنند، مبرا باشد.
نصیری با اشاره به ضرورت تصویب چنین طرحی برای کودکان ابتدا به مولفه های مهم در این طرح اشاره می کند و به شفقنا رسانه می گوید: وقتی درباره ویژگی های امن برای اینترنت کودک صحبت می کنیم بیشتر ناظر بر محتوا است. محتوایی که بتواند نیازهای آموزشی و آگاهی بخشی و ارتقا دهنده کودک را تامین کند و از محتواهای مخرب که می توانند تغییرات نگرشی، باوری و ارزشی یا حتی مخرب در حوزه شناختی برای کودک ایجاد کنند، مبرا باشد. به همین خاطر تاکید اصلی امنیت باید ناظر بر محتوا باشد و ناظر بر تعریف دسترسی کودک بر محتوا باشد.
او ادامه می دهد: ممکن است در فضای وب محتواهای مفید زیادی برای کودکان باشد اما از آنجایی که دسته بندی برای این محتوا صورت نگرفته و دسترسی کودک همان دسترس ها برای گروه های سنی بزرگسال است، باعث می شود از حوزه امنیت خارج شود.
این کارشناس رسانه برای اجرای بهتر چنین طرح هایی و ایجاد فضای امن برای کودکان در اینترنت، اقناع سازی مخاطب و خانواده ها را بسیار مهم ارزیابی می کند و توضیح می دهد: یکی از مهم ترین اهداف چنین طرح هایی، حفاظت از مخاطب، مخصوصا مخاطب کودک است که جایگاه ویژه تری دارد. به نظر می رسد اگر نتوانیم اقناع عمومی برای ضرورت یک طرح ایجاد کنیم، قطعا آن طرح با چالش های جدی در اجرا روبرو خواهد شد و در این صورت همراهمی عمومی را با خود به همراه نخواهد داشت.
این مدرس دانشگاه تاکید می کند: به همین خاطر اولین ضعف ساختاری چنین طرحی به این مسأله برمی گردد که اقناع لازم را ایجاد نکرده است تا ضرورت ها پررنگ و تشریح شود و خانواده و نهاد آموزش به عنوان مولفه اصلی این طرح نقش برجسته داشته باشد.
این فعال رسانه ای معتقد است یک طرح با عنوان «صیانت از کودک» اگر نتواند راهگشا باشد و نقطه مورد نظر خود را هدف قرار ندهد و موفقیت را حاصل نکند، بیشتر هدررفت وقت و جامعه خواهد بود.
نصیری در ادامه اقناع سازی و آگاه کردن خانواده ها را برای چنین طرحی از وظایف رسانه ها می داند و توضیح می دهد: با توجه به اینکه از بسترهای مهم اقناع افکار عمومی رسانه ها هستند، باید ضرورت ها و بایدهایی که در این حوزه وجود دارد را تشریح کنند و اقناع سازی را انجام دهند. همچنین رسانه باید تجربه زیسته سایر کشورها را منعکس کند.
او ادامه می دهد: رسانه باید به این مسأله بپردازد، اگر کوتاهی در این حوزه انجام گیرد چه تبعاتی خواهد داشت، رسانه ها باید بتوانند مطالبه گری را در حوزه خانواده فعال کنند و خانواده ها مطالبه گر فضای امن برای کودکانشان در بستر اینترنت باشند و به مسیولین خط سیرهای دقیق و مشخص را نشان دهند که هدر رفت انرژی نخبگان، کارشناس، خانواده و فضای رسانه ای جامعه نباشد.