شفقنا- دکتر حسین امامی با اشاره به خبر مجاز شدن استفاده از موبایل و هوش مصنوعی در امتحانات دکتری دانشگاه آزاد نوشت: تا وقتی ضوابط فنی (نوع ابزار، سطح دسترسی، نحوه طراحی سؤال، نحوه ارزیابی) شفاف نشود، بار اجرا و تفسیر آن روی دوش مراقب و استاد طراح سؤال میافتد و همین میتواند اجرای آن را در دانشگاههای مختلف بسیار ناهمگون کند. دانشگاه آزاد باید مراقب پیامدهای اجرایی آن باشد.
به گزارش شفقنا رسانه، حسین امامی، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حوزه هوش مصنوعی در یادداشتی نوشت: دانشگاه آزاد استفاده از موبایل و هوش مصنوعی را در امتحانات دکتری مجاز اعلام کرده البته با رعایت ضوابط و تحت نظارت مراقبان! در نگاه اول عبارت «استفاده از هوش مصنوعی تحت نظارت مراقبان» یک تناقض ذاتی دارد که ارزش باز کردن دارد:
۱. مراقبان چه چیزی را باید نظارت کنند؟نظارت سنتی روی این است که دانشجو تقلب نکند یا از منبع غیرمجاز کپی نکند. اما وقتی خودِ ابزار مجاز شده، مراقب دیگر نمیداند دقیقاً باید چه چیزی را کنترل کند: نوع پرامپتی که میزند؟ اینکه پاسخ را عیناً کپی نکند؟ اینکه از اینترنت برای جستوجوی اضافه استفاده نکند؟ اینها مهارتهای فنیای هستند که معمولاً از مراقب جلسه انتظار نمیرود.
۲. مرز «استفاده از ابزار» و «تقلب» کجاست؟اگر آزمون نظری باشد و پاسخ نهایی از مدل گرفته شود، آنچه سنجیده میشود دیگر دانش دانشجو نیست، بلکه توانایی او در فرمولبندی سؤال برای مدل است. این یعنی طراحی سؤالات باید از اساس تغییر کند (مثلاً سؤالات تحلیلی/ترکیبی بهجای سؤالات حفظی) وگرنه ارزیابی بیمعنا میشود.
۳. ضوابط فنی که باید مشخص شود ولی معمولاً گفته نمیشود:کدام ابزار مجاز است؟ (مدل آفلاین روی سیستم دانشگاه، یا هر اپلیکیشنی روی موبایل شخصی؟)آیا اتصال به اینترنت آزاد است یا فقط دسترسی به یک مدل مشخص؟آیا تاریخچه گفتوگو (prompt log) بعداً بررسی میشود؟تکلیف دانشجویانی که موبایل ندارند یا اینترنت ضعیف دارند چیست؟ (نابرابری دسترسی)
۴. ریسک عملی:بدون زیرساخت فنی (مثل مانیتورینگ صفحه یا محدودسازی شبکه)، «نظارت مراقب» در عمل یعنی فقط چک کردن اینکه دانشجو با کسی پیامرسانی نمیکند؛ نمیتواند تشخیص دهد که آیا خروجی مدل عیناً رونویسی شده یا نه.
این تصمیم بیشتر شبیه یک اعلام «اصل» است تا یک «دستورالعمل اجرایی». شاید هم یک ژست همسو و همگام بودن با تکنولوژی و روند روز است تا یک تصمیم عملیاتی. ولی بدون ایجاد کردن شرایط و قواعد آن. تا وقتی ضوابط فنی (نوع ابزار، سطح دسترسی، نحوه طراحی سؤال، نحوه ارزیابی) شفاف نشود، بار اجرا و تفسیر آن روی دوش مراقب و استاد طراح سؤال میافتد و همین میتواند اجرای آن را در دانشگاههای مختلف بسیار ناهمگون کند. دانشگاه آزاد باید مراقب پیامدهای اجرایی آن باشد.
