شفقنارسانه_ صفحه یک روزنامهها به عنوان ویترین در مقابل چشم خواننده است به همین جهت انتخاب تیتر، عکس و مطالب فرعی در این صفحه اهمیت زیادی دارد تا خواننده را به داخل متن بکشاند و همراه خود کند. در این گزارش سعی کردیم با نگاهی به روزنامههای امروز، آنهایی که دارای مطالب خوب و مخاطب محور و یا محل نقد و بحث هستند، مورد بررسی قرار دهد.
«فضای مهآلود آینده اقتصاد» تیتر روزنامه دنیای اقتصاد است و ضمن تاکید بر اینکه خانوارها و بنگاهها تصمیمات خود را به تعویق میاندازند، نوشت: «اقتصاد ایران پیش از تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل نیز با ناترازی بودجه، تورم مزمن و تداوم تحریمها دستبهگریبان بود. دو جنگ تحمیلی در سال گذشته، این وضعیت شکننده را تشدید کرد؛ از تخریب نیروگاهها و جادهها گرفته تا توقف واحدهای تولیدی و از دست رفتن سرمایههای انسانی. در نتیجه منابعی که باید صرف توسعه میشد، عمدتا به سمت جبران خسارت سوق داده شده است. اما فراتر از زیانهای مستقیم، بحرانهای بزرگتری نیز شکل گرفته است: فقدان چشمانداز. ابهام در پایان جنگ و مسیر پیشرو، تصمیمگیری اقتصادی را با مشکل مواجه کرده است. خانوارها خرید کالاهای بادوام را عقب میاندازند و تنها کالاهای خوراکی و ضروری را تهیه میکنند. بنگاهها طرحهای توسعه را متوقف کرده و تنها در شرایط حفظ بقا هستند. این چرخه احتیاط، تقاضا را کاهش داده و رشد را کند کرده است. کارشناسان تاکید دارند تا زمانی که آینده روشن و قابلپیشبینی نشود، اقتصاد از وضعیت انتظار خارج نخواهد شد. بنابراین ترسیم یک نقشه راه شفاف توسط سیاستگذار، شرط لازم برای بازگشت اعتماد و حرکت دوباره اقتصاد است.»
«جامعه پس از بحـــران چه میخواهد؟» تیتر روزنامه پیام ماست که در گفتگو با شیرین احمدنیا به زخمهای پنهان جامعه و تغییر اولویتهای مردم پس از ماههای پرتنش پرداخت و نوشت:« زنان و بسیاری دیگر گروههای آسیبپذیر همزمان در دو موقعیت قرار دارند: از یکسو بیشترین فشار اقتصادی و اجتماعی را تحمل میکنند، و از سوی دیگر خواهینخواهی به کنشگران فعالتری تبدیل شدهاند. در سالهای اخیر، زنان به بازیگران مرکزی تحولات اجتماعی بدل شدهاند؛ نه صرفاً بهعنوان گروهی آسیبپذیر، بلکه بهعنوان حاملان مطالبات و سازماندهندگان شبکههای همبستگی. این دوگانه «آسیبپذیری و کنشگری» ویژگی مهم وضعیت امروز است.به نظر میرسد که در چند ماه گذشته، اعتراضات و جنگ موجب شده که جامعه دوقطبی یا حتی چندقطبی شود. بسیاری از روابط به دلیل اختلافات سیاسی و دیدگاههای متفاوت صدمهدیده. اگر این وضعیتِ بین جنگ و نارضایتی اجتماعی ادامه پیدا کند، جامعه ایران به کدام سمت میرود: رادیکالتر شدن، انباشت سکوت، یا شکلهای جدیدی از اعتراض؟ ادامه وضعیتِ بین بحران خارجی و نارضایتی داخلی میتواند جامعه را به سمت چندپارگی بیشتر ببرد. سه روند محتمل همزمان قابلمشاهده است: رادیکالتر شدن بخشی از جامعه، انباشت سکوت و کنارهگیری بخشی دیگر، و ظهور شکلهای جدید و غیرمتمرکز اعتراض. باید گفت انتظار منطقی این است که هشدارهای کارشناسان علوم اجتماعی این بار شنیده شوند: اگر کانالهای گفتوگو و مشارکت تقویت نشود، احتمال رشد اشکال شبکهای و نمادین اعتراض بیشتر از گذشته خواهد بود»
