شفقنا رسانه- استفاده از مدلهای هوش مصنوعی در پروژههای کاری یا درسی گاهی اوقات به ما احساس گناه میدهد، اما این احساس غیرطبیعی نیست.
به گزارش شفقنا، اگر به خاطر استفاده از هوش مصنوعی برای نوشتن یک پیام، تهیه پیشنویس یک ایمیل رسمی یا تکمیل یک پروژه در محل کار احساس گناه میکنید، تنها نیستید. این احساس اکنون نامی دارد و آن «احساس گناه ناشی از خودکارسازی» است. این احساس اکنون در حال تبدیل شدن به یکی از احساسات تعیینکننده دوران هوش مصنوعی است.
به نقل از ایسنا، همزمان با ورود سریع مدلهای هوش مصنوعی به جریانهای کاری روزمره، پژوهشگران شروع به مستندسازی این ناراحتی به طور جدیتر کردند. پژوهشها، گناه هوش مصنوعی را به عنوان حس ناراحتی اخلاقی توصیف میکنند که افراد هنگام تکیه بر هوش مصنوعی برای وظایفی که معتقدند باید خودشان انجام دهند، تجربه میکنند. این فقط مربوط به خود عمل نیست، بلکه مربوط به چیزی است که نشان میدهد و آن تلاش، اصالت و حتی عزت نفس است.
پژوهشی که در سال ۲۰۲۵ توسط «سیسیلیا کا یوک چان»(Cecilia Ka Yuk Chan) استاد «دانشگاه هنگ کنگ»(HKU) انجام شد، گناه هوش مصنوعی را به عنوان یک ناراحتی اخلاقی تعریف کرد که افراد هنگام استفاده از مدلهای هوش مصنوعی احساس میکنند و اغلب با ترس از قضاوت یا احساس عدم اصالت مرتبط است.
این گناه معمولاً به روشهای آشنایی بروز میکند. برخی افراد این پرسش را مطرح میکنند که آیا با استفاده از هوش مصنوعی، برچسب تنبل بودن روی آنها زده میشود. برخی دیگر نگران این هستند که اگر وابستگی آنها به هوش مصنوعی آشکار شود، همکاران و مدیران یا همسالان چگونه ممکن است آنها را قضاوت کنند. همچنین، یک لایه عمیقتر و شخصیتر وجود دارد که تردید ظریف درباره حق تألیف است. تردیدی که میگوید آیا واقعاً من این کار را کردم یا دستگاه این کار را برای من انجام داد؟
پژوهشی که در سال ۲۰۲۶ توسط «دنیل واسالو»(Daniel Vassallo) دانشمند «دانشگاه لندن»(UoL) انجام شد، این موضوع را بیشتر توضیح داد. نظرسنجیهای دانشگاهی نشان دادهاند که استفاده از هوش مصنوعی با معضلات اخلاقی و تنش هویتی گره خورده است و افراد برای تطبیق کار خود با کمک ماشین تلاش میکنند.
بررسی روی دانشآموزان نشان داد که بسیاری از کاربران به دلیل انگ اجتماعی، استفاده از هوش مصنوعی را حتی زمانی که مجاز است، کمتر گزارش میدهند یا در پذیرش آن تردید دارند. پژوهش دیگری خاطرنشان کرد که ۳۶ درصد از کاربران نسل Z از به کار بردن فناوریهایی مانند «چتجیپیتی»(ChatGPT) برای وظایف کاری احساس گناه میکنند و این عمدتاً به دلیل نگرانی درباره اصالت و تلاش است.
اما چرا این احساس گناه وجود دارد؟ دهههاست که کار با زمان، تلاش و خروجی فردی گره خورده است. هوش مصنوعی با فراهم کردن امکان تولید سریعتر با تلاشی که کمتر قابل مشاهده است، این روند را مختل میکند. این امر به ایجاد تضاد بین رفتار و باور منجر میشود. این یک مورد کلاسیک از ناهماهنگی شناختی است که پژوهش سال ۲۰۲۵ از آن برای توضیح دادن احساس گناه ناشی از هوش مصنوعی استفاده کرد.
تأثیر عاطفی به احساس گناه محدود نمیشود. پژوهشی که در سال ۲۰۲۵ درباره استرس ناشی از هوش مصنوعی انجام شد، نشان داد که محیطهای مملو از هوش مصنوعی میتوانند با افزایش فشار عاطفی و اضطراب پیرامون کار و عملکرد، بر رفاه تأثیر بگذارند.
پارادوکس پذیرش
این ناراحتی در کنار پذیرش گسترده در حال آشکار شدن است. هوش مصنوعی دیگر در بسیاری از گردشهای کاری اختیاری نیست؛ بلکه در حال تبدیل شدن به زیرساخت است. این یک پارادوکس ایجاد میکند. مردم برای حفظ بهرهوری به هوش مصنوعی تکیه دارند اما همچنان درباره میزان وابستگی خود به آن احساس ناراحتی میکنند.
حتی با تبدیل شدن هوش مصنوعی به امری عادی، یک پرسش همچنان در پسزمینه مطرح میشود و آن پرسش این است که اگر هوش مصنوعی به شما در انجام دادن کار کمک کرده، چه مقدار از آن واقعاً مال شماست؟