شفقنارسانه- یک حقوق دان رسانه معتقد است که در ایام انتخابات اصل بی طرفی در رسانه های دولتی، چندان رعایت نشد و می گوید: در حرفه روزنامه نگاری عرف مسلم و قطعی این است که هر نشریه می تواند سوگیری به سمت تفکر مورد علاقه خود داشته باشد و آن را تبلیغ کند. اما این حق متعلق به نشریاتی است که در مالکیت اشخاص خصوصی قرار دارند. تمام رسانه های متعلق به سازمان های دولتی و عمومی موظف هستند که اصل بی طرفی را در انتخابات به طور کامل رعایت کنند.
کامبیز نوروزی، حقوق دان رسانه، در بیان ارزیابی عملکرد رسانه های دولتی در جریان انتخابات ریاست جمهوری به شفقنارسانه می گوید: به عقیده من در ایام انتخابات اصل بی طرفی در رسانه های دولتی، چندان رعایت نشد. منظورم از رسانه های دولتی، رسانه هایی که رسماً متعلق به سازمان های دولتی و عمومی هستند و یا از سازمان های دولتی و عمومی بودجه دریافت می کنند.
او ادامه می دهد: رسانه های دولتی در جریان انتخابات در تیترها، گزارش ها، عکس ها و… به نحوی جانبدارانه رفتار می کردند. در صداوسیما هم تا قبل از مناظره دوم کاندیداها در مرحله دوم می توان گفت اصل بی طرفی رعایت شد ولی در مناظره آخر، شیوه اداره مناظره و طرح سوال ها به نفع یکی از نامزدهای انتخاباتی جانبدارانه بود.
با این اوصاف نگاه قانون مطبوعات به عملکرد رسانه های دولتی در زمان انتخابات چیست؟ این حقوق دان رسانه می گوید: در این رابطه نص صریح قانون نداریم و بیشتر باید به اخلاق حرفه ای توجه کرد. بودجه عمومی باید در جهت منافع عموم مردم به کار برود و کسی اجازه ندارد آن را هزینه منافع گروهی و حزبی کند. این کار را می توان به نوعی سوء استفاده از قدرت تلقی کرد. در حرفه روزنامه نگاری عرف مسلم و قطعی این است که هر نشریه می تواند سوگیری به سمت تفکر مورد علاقه خود داشته باشد و آن را تبلیغ کند. اما این حق متعلق به نشریاتی است که در مالکیت اشخاص خصوصی قرار دارند. تمام رسانه های متعلق به سازمان های دولتی و عمومی موظف هستند که اصل بی طرفی را در انتخابات به طور کامل رعایت کنند.
ملاک های بی طرفی در رابطه با پوشش اخبار انتخابات کدام هستند؟ نوروزی پاسخ می دهد: انتشار اخبار، گزارش ها، عکس ها و… درباره تمام کاندیداهای انتخاباتی باید به شکلی باشد که یک یا چند نفر از آن ها را بهتر و یا بدتر جلوه ندهد و آن چیزی را منعکس کند که به نفع یا زیان یک یا چند نامزد نباشد. مگر آنکه نامزد مورد نظر سخنی گفته باشد که عملاً هر خواننده ای آن را بپسندد و یا به زیان نامزد تلقی شود.
او می گوید: به عنوان مثال یکی از نامزدهای انتخابات در دور اول انتخابات وعده «تامین جت اسکی» به مردم داد، طبیعتاً هرکسی با خواندن این وعده، قضاوتی منفی درباره این نامزد داشت و مقصر هم رسانه نبود.
با این اوصاف جهت گیری های سیاسی از سوی رسانه های دولتی در امر انتخابات، چه پیامدهایی خواهد داشت؟ این حقوق دان رسانه می گوید: معمولاً جامعه این نوع جانبداری ها را نمی پسندد، کما اینکه در مناظره دومِ مرحله دوم انتخابات من شخصاً خیلی ها را دیدم که نسبت به تلویزیون منتقد بودند و این جانبداری بر مخاطب اثر منفی گذاشته بود که طبیعتاً موجب کسر اعتماد مردم به آن رسانه می شود.
او ادامه می دهد: ما در زمانی زندگی می کنیم که جهان پیرامونمان را از دیدگان رسانه می بینیم. وقتی رسانه داخلی در نزد مردم بی اعتماد باشد، این امکان برای مردم به وجود می آید که به رسانه های دیگری (رسانه و شبه رسانه) مراجعه کنند که مهمترین آن ها رسانه های فارسی زبان خارج از کشور است. در چنین شرایطی حوزه نفوذ و اثرگذاری رسانه داخلی کاهش پیدا می کند، بخصوص وقتی که این کاهش اعتماد متوجه رسانه های دولتی و یا صداوسیما باشد، عدم اعتماد به دولت ها هم تسری پیدا می کند که این مسائل برای جامعه و آینده آن مسئله ای نگران کننده است.
