شفقنا رسانه – روایت ها، خاطرات و تجربیات پیشکسوتان رسانه از زمان ورودشان به این عرصه علاوه بر بازنمایی چالشها و مسائل آنان در زمان خود، می تواند دریچه ای باشد برای نسل جدید روزنامه نگاران تا از زوایای دیگری به ظرفیت های این حرفه نگاه کنند. این تجربه نه فقط برای خبرنگاران، بلکه می تواند برای مدیران رسانه ای هم کاربرد داشته باشد به ویژه از حیث شیوه های گذار از فراز و نشیب های پیش رویشان.
این بار شفقنا میزبان ابراهیم رستمیان مقدم، روزنامه نگار پیشکسوت حوزه اجتماعی کشورمان بود. رستمیان ۵۲ سال پیش، در کنکور موسسه عالی مطبوعات و رادیو تلویزیون (بعدها دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی) در رشته مطبوعات و رادیو تلویزیون ( کمی بعد با عنوان روزنامه نگاری) شرکت می کند. او درباره دلایل و نحوه ورودش به این رشته می گوید: من هم درشمار نوجوانانی بودم که از دوره دبیرستان به نوشتن علاقه داشتم. از همان دوران از علوم انسانی و درس های ادبیات فارسی لذت بیشتری می بردم و به همین دلیل در کنکور رشته مطبوعات و رادیو تلویزیون که مدت کوتاهی بعد به روزنامه نگاری تغییر نام داد شرکت کردم و جزو ۳۵ نفر قبول شدگان سال ۱۳۵۰ شدم.
رستمیان در آن دوران با افرادی چون شادروان حسین قندی، محمد مهدی فرقانی، مینو بدیعی، مسعود شهامی پور، بهروز صادقی و… همکلاسی بود که بعدها هرکدام از آنها به افراد مطرحی در حوزه روزنامه نگاری و ارتباطات تبدیل شدند.
از نظر رستمیان مهمترین رخداد در مسیر کار حرفه ای اش وقوع انقلاب در سال ۱۳۵۷ بود. او می گوید: روزنامه نگاران از سالها پیش از این رخداد تاریخی به تدریج در جریان تحولاتی در جامعه قرار داشتند که انعکاس همه جانبه آنها اغلب خوشآیند حکومت وقت و همسو با سیاست های رسمی در سرپوش گذاشتن بر مشکلات ریشه ای و ساختاری کشور نبود. هرچند پس از پیروزی انقلاب ، اختلاف سلیقه در نحوه اداره امور روزنامه از یک طرف و شتاب نیروهای تازه برآمده در اعمال مدیریت بر این رسانه ی بزرگ از طرف دیگر موجب شد فضا را برای ادامه کار مناسب نبینم . به قول شاعر: «که عشق اول نمود آسان ولی افتاد مشکل ها…! ».
رستمیان پس از جدایی از کیهان در تابستان ۵۸ تا مدتی بیکاری را تجربه کرد. سپس سردبیری یک ماهنامه تخصصی به نام «رایانه» را برعهده گرفت. وی مدتی هم مسوولیت روابط عمومی یکی از دستگاه ها و سپس سردبیری برنامه ای رادیویی را برعهده داشت. همزمان به دعوت یکی از دوستان خوشفکر دوران دانشکده که مدیریت روابط عمومی نهادی تازه تاسیس را برعهده گرفته بود، سردبیری ماهنامه ی روابط عمومی را پذیرفت. راه اندازی و سردبیری نشریه ای ویژه برای مجروحان جنگ در اواسط سال ۶۸ دیگر فعالیت او بود. همزمان در صنعت زمینگیر شده ی گردشگری (به دلیل وقوع جنگ و اعمال برخی سلایق بازدارنده )، دست اندر کار سردبیری فصلنامه ای شد با عنوان «گردش» . اما مهمترین و طولانی ترین دوره فعالیت های رسانه ای او به حضور در بخش فرهنگی و ارتباطی سازمان تامین اجتماعی در اوایل دهه ۷۰ بر می گردد.
راه اندازی هفته نامه «آتیه» نخستین نشریه اختصاصی حوزه های رفاه و تامین اجتماعی و سردبیری آن به مدت ۱۲ سال (از ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۴) حاصل این دوران بود. ضمن این که از سال دوم فعالیت در این حیطه، مدیریت روابط عمومی و سپس معاونت تازه تاسیس فرهنگی و اجتماعی سازمان را برعهده گرفت.
او می گوید: درهم تنیدگی اهداف کلان بخش های فرهنگی ، اجتماعی و ارتباطی و می تواند از عوامل موثر در جان سختی و تداوم حیات «آتیه» محسوب شود. اتفاقی که در سال های ۹۲ الی ۹۸ بار دیگر بنا به دعوت رییس جدید سازمان تکرار شد و حاصل آن به رغم انواع مشکلات پیش رو، راه اندازی هفته نامه «آتیه نو»، ماهنامه تخصصی «قلمرو رفاه» و پایگاه خبری تحلیلی «رفاه و تامین اجتماعی» (در هر سه رسانه به عنوان مسوول شورای سیاستگذاری و مدیر مسوول) و البته به یمن همکاری و حضور فعال جمعی از روزنامه نگاران خلاق ، تحصیل کرده و علاقه مند به مسایل اجتماعی بود. راه روزنامه نگاری هیچگاه هموار نبوده است، اما هنر روزنامه نگاران،همه جا در تدبیر چگونگی گذار از این موانع در عین حفظ ارزش های اخلاقی و حرفه ای است.
چگونگی فعالیت طولانی و همزمان رستمیان در حوزه های فرهنگی، ارتباطی و رسانه ای ، فراز و نشیب های روزنامه نگاری در آستانه و اوایل انقلاب، چالش های کار حرفه ای در فضاهای آمیخته با خطوط قرمز آشکار و پنهان، کیفیت تعامل رسانه با نهادهای مدنی و صنفی، دشواری های پاسخگویی به انتظارات مخاطبان به ویژه اقشار محروم و مولد جامعه و… ازجمله موضوعاتی است که در گفت و گو با وی به میان آمده است که در روزهای آینده می خوانید…
