شفقنارسانه- تامین امنیت حرفه ای را نمی توان تنها برای خبرنگاران در نظر گرفت و از وجود امنیت برای عکاسان غافل شد. چه بسا عکاسان و تصویربرداران به خاطر اثرگذاری فوری و فراگیری که در انتشار تصاویرشان هست، تأمین امنیت شغلی و حرفه ای برای آنها مهم تر به نظر برسد. سعید فرجی از عکاسان بحران، ضمن بیان توصیه هایی به عکاسان خبری جهت بالا بردن امنیت جانی و حرفه ای خود در مناطق بحرانی، از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دستگاه دیپلماسی می خواهد تا از لحاظ مادی و معنوی به آثار عکاسانی که جانشان را بخاطر ثبت تصاویری از مناطق بحرانی به خطر می اندازند، بهاء دهند.
سعید فرجی، عکاس بحران در بیان موارد ضروری که عکاسان برای بالا بردن امنیت خود در مناطق بحرانی باید مورد توجه قرار دهند، به شفقنا رسانه می گوید: عکاسانی که برای پوشش مناطق بحرانی می روند باید در ابتدا حتما کارت شناسایی خبری، پول کافی و یک راهنمای محلی آشنا به منطقه به همراه خود داشته باشند. از همه مهمتر دانش و اطلاعات کافی درباره فرهنگ و جغرافیای منطقه مورد نظر داشته باشند چون کسی که بدون دانش کافی به پوشش این مناطق می رود، عکس های خوبی نصیبش نمی شود و کارایی ندارند.
او با اشاره به اهمیت دانش کافی درباره منطقه ای که عکاس بحران قصد پوشش آن را دارد، می گوید: گاهی برخی از همکاران از من می پرسند چگونه می توانیم برای عکاسی به سوریه برویم؟ من دو سوال از آن ها می پرسم؛ آیا می دانید هواپیمای سوریه در کجا فرود می آید؟ جنگ سوریه چگونه شروع شد؟ وقتی کسی پاسخ این دو سوال حداقلی را نداند چگونه می توان انتظار عکس های موثر از او داشت؟!
فرجی ادامه می دهد: مورد بعدی که یک عکاس برای بالا بردن امنیت خود باید انجام دهد این است، حتما به سفارت ایران اطلاع دهد که در آن کشور حضور دارد. از همه مهمتر در طول سفر حتما یک نفر از دوستان یا خانواده خود را در جریان مکان به مکان مناطقی که می رود بگذارد و مرتباً برای او لوکیشنی از مناطقی که وارد می شود، بفرستد. این کار کمک می کند تا اگر دچار دردسر شد، اطرافیانش بدانند آخرین بار در کجا بوده است.
او با اشاره به نوع تجهیزات عکاسان بحران می گوید: این عکاسان باید قبل از حرکت موارد شخصی و حساسیت برانگیز را از تلفن همراه خود پاک کنند. علاوه بر آن تا حد امکان تجهیزاتشان سبک باشد و وسایل مورد نیاز را فقط با خود ببرند. به عبارتی از حمل وسایل غیر ضروری اجتناب کنند.
فرجی تاکید می کند: البته گاهی با رعایت خیلی از این توصیه ها همچنان عکاسان ما دچار دردسر می شوند و امنیتشان در خطر می افتد به عبارتی توصیه هایی که بتوان به طور کامل امنیت آن ها را حفظ کرد، نیست. به همین دلیل توصیه می کنم عکاسانی که قصد ورود به حوزه عکاسی بحران دارند، از رخدادهای کوچکتر مثل سیل، زلزله و… شروع کنند چون در این شرایط می توانند کم کم یاد بگیرند که با افراد آسیب دیده در این بحران ها چگونه رفتار کنند و در زمان بحران چگونه آرامش خود و اطرافیان را حفظ کنند.
با این اوصاف مطالبه عکاسان بحران از دستگاه دیپلماسی کشورمان چیست؟ فرجی پاسخ می دهد: اخیرا اتفاقی برای یکی از عکاسان خبری رخ داد که به عقیده من وزارت خارجه کشورمان عملکرد مطلوبی داشت و این دلگرم کننده است، به عبارتی شاهد این بودیم که وزیر امور خارجه به صورت لحظه ای پیگیری و اطلاع رسانی می کرد. این درحالی است که من در گذشته یکبار در بنگلادش دوربینم دزدیده شد. وقتی به سفارت ایران در این کشور مراجعه کردم، هیچ کاری برای من انجام نشد. مطالبه ما عکاسان بحران از دستگاه دیپلماسی این است، دلسوزانه پیگیر وضعیت عکاسانی باشند که در کشور دیگری دچار مشکل شده اند.
او در بیان مطالبه عکاسان بحران از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نهادهای مربوطه می گوید: از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انتظار داریم، به آثار عکاسانی که در موقعیت های بحرانی عکاسی کرده اند، بهاء دهند، آن ها را به نمایش بگذارند و… . چون این عکاسان اگر از سوی رسانه ای رفته باشند کارشان تنها در قالب یک خبر منتشر می شود و تلاششان به هدر می رود.
این عکاس توضیح می دهد: یک ورزشگاه را در نظر بگیرید، وقتی دارای تماشاچی باشد، فرد ورزشکار با شور و اشتیاق بیشتری کار می کند این در حالی است که ورزشگاه خالی از جمعیت، به او انرژی و توان مضاعف نمی دهد. این مسئله برای هنرمندان بخصوص عکاسان بحران هم صدق می کند.
فرجی انتقاد می کند: متاسفانه برخی از عکاسان ما خودشان هزینه سفر، تجهیزات و… را فراهم می کنند. علاوه بر آن باید خودشان تلاش کنند تا آثارشان در جاهای مختلف دیده شود. این درحالی است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می تواند برای عکاسان بحرانی قدم های موثرتری بردارد. کسی که در فضای بحرانی و جنگی عکاسی می کند، چون برای این کار با جان خود معامله کرده است، طبیعتاً مطالبات بیشتر و جدی تری از مسئولان مربوطه دارد.
این عکاس بحران ادامه می دهد: چرا نباید این عکاسان به مردم کشور و حتی دنیا معرفی شوند؟ چرا آثارشان را در نمایشگاه های مختلف به نمایش نمی گذارند؟ وقتی هنر این عکاسان دیده نشود، باعث دلسردی آن ها می شود. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت و حتی وزارت امور خارجه می توانند از لحاظ مادی و معنوی، هنر عکاسان بحران را مورد حمایت قرار دهند. عکاسانی که با آژانس های خارجی کار می کنند، اگرچه دلسوز مملکت هستند ولی برای دیده شدن آثارشان مجبورند با این آژانس ها کار کنند.
