شفقنارسانه_بیش از یک ماه است که آلودگی هوا سر خط خبری بسیاری از رسانه ها شده است. اما مهم ترین کار رسانه ها بویژه مطبوعات انعکاس اظهار نظر مسئولان و گرفتن مصاحبه با کارشناسان این حوزه بوده است. البته برخی از روزنامه ها هم روایتی از تجربه دیگر کشورها را برای مقابله و کاهش آلودگی هوا ذکر کردند که ارزشمند است. نباید از دیگر بحران های زیست محیطی در این مدت هم چشم پوشی کرد، بحران هایی چون خشکسالی، وقوع کم آبی، از بین رفتن برخی از بافت های تاریخی، آتش سوزی جنگل ها و مراتع، از بین رفتن بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری و …..همه این بحران ها نشان از ورود جدی بخش های مختلف جامعه به آن است. اما آیا مسئولیت اجتماعی خبرنگاران درباره مهم ترین موضوع جامعه باید در این حد خلاصه شود؟
خاطره ام هست از چند سال پیش فعالان حوزه رسانه و اساتید ارتباطات بر تاسیس رسانه تخصصی درباره محیط زیست تاکید کردند و هشدارهای لازم را درباره خلأ چنین رسانه هایی و نقش کمرنگ روزنامه نگاری محیط زیست دادند. هر چند نمی توان گفت امروزه رسانه در کشور ما قدرت زیادی در دست دارد، اما وجود و فعالیت بسیاری از رسانه های حرفه ای می تواند تاثیر خود را بر افکار عمومی بگذارد. از طرفی دیگر ما شاهد فعالیت فراگیرترین رسانه کشور با بودجه کلان یعنی رادیو و تلویزیون هستیم، اما دریغ از اختصاص یک کانال و برنامه ویژه به این موضوعات.
مادامی که یک واحد رسانه ای تخصصی برای انعکاس موضوعات محیط زیستی و بحران های آن نداشته باشیم، نمی توانیم صدای واقعی درد و رنج محیط زیست مان باشیم. نباید بحران های زیست محیطی را یک موضوع لوکس بدانیم، بلکه رسانه ها باید با ورود جدی و حرفه ای خود، آن را تبدیل به یک دغدغه عمومی کنند.
نهادهای مسئول درباره موضوعات زیست محیطی کم نیستند، اما با تقویت روزنامه نگاری تخصصی در حوزه محیط زیست می توان به دیده شدن مسائل این حوزه بیشتر امیداور بود. در واقع رسانه می تواند نقشی غیر از اطلاع رسانی درباره بحران های محیط زیست داشته باشد و آن گزارشگری تحقیقی است. هر چند این ژانر از روزنامه نگاری با موانع جدی در کشور روبروست، اما رسانه های ما نباید مغلوب این موانع بشوند و تا جای ممکن از امکانات خود برای حل مسائل کشور به ویژه در حوزه محیط زیست استفاده کنند که مهم ترین اصل آن تقویت جایگاه روزنامه نگاری محیط زیستی آن هم به صورت تخصصی است.
***سمیرا بختیار