شفقنا رسانه | Shafaqna Media

مهدی پور در گفتگو با شفقنا رسانه: باید وضعیت مرجعیت رسانه ای مان را متناسب با رقیب و عناصر معارض بسنجیم

شفقنا رسانه_هر رسانه می تواند با عملکرد و اعتمادی که از جانب مخاطب کسب می کند، به یک مرجع رسانه ای تبدیل شود. مساله ای که این سال ها با گسترش شبکه های اجتماعی و افزایش کانال های ماهواره ای مورد نقد کارشناسان قرار گرفته اند و خیلی ها معتقدند که مرجعیت رسانه های رسمی ایران در سطح ملی و بین المللی در حال کمرنگ شدن است. اما چه عواملی در این مسأله تاثیر گذار است؟ چه راهکارهایی برای اینکه رسانه ای به مرجع قابل اعتماد برای مردم باشد، وجود دارد؟ فرشاد مهدی پور می گوید:  اگرچه توانایی رسانه های ما محل اشکال است ولی واقعیت این است که در یک شرایط برابر فضای رسانه ای حرکت نمی کنیم تا بتوانیم با همان معیارها و متغیرهای سایر کشورها درباره مرجعیت رسانه ای آن ها صحبت کنیم. وقتی شرایط برابر نباشد، طبیعتاً نتایج هم برابر نیست. باید وضعیت مرجعیت رسانه ای مان را متناسب با رقیب و عناصر معارض بسنجیم تا ببینیم که در چنین شرایطی چه میزان مرجعیت رسانه ای رسمی احساس می شود.

 

فرشاد مهدی پور، مدیرمسئول سابق «صبح‌نو» با اشاره به عوامل موثر بر مرجعیت رسانه های رسمی کشور به شفقنا رسانه می گوید: حقیقتاً وقتی درباره سپهر رسانه ای صحبت می کنیم باید بدانیم که از چه عناصری تشکیل شده و ما در آن چه میزان بازیگر داریم؟ در حال حاضر حدود ۲۵۰ شبکه ماهواره ای بر روی ایران برنامه پخش می کند که ۱۵۰ کانال از آن ها تلویزیون فارسی زبان هستند. کدام کشور دنیا با چنین مناقشه ای در سطح رسانه ای روبه رو است؟ این را با تعداد زیاد کانال ها، سایت ها، فضاهای مجازی، ارتش های بزرگ سایبری مقایسه کنید که در آلبانی، سعودی و… علیه ایران فعالیت می کنند. می خواهم بگویم وقتی درباره مرجعیت صحبت می شود همه این را مطرح می کنند که رسانه های داخلی ما توانایی پایینی دارند.

او ادامه می دهد:  اگرچه توانایی رسانه های ما محل اشکال است ولی واقعیت این است که در یک شرایط برابر فضای رسانه ای حرکت نمی کنیم تا بتوانیم با همان معیارها و متغیرهای سایر کشورها درباره مرجعیت رسانه ای آن ها صحبت کنیم. وقتی شرایط برابر نباشد، طبیعتاً نتایج هم برابر نیست. باید وضعیت مرجعیت رسانه ای مان را متناسب با رقیب و عناصر معارض بسنجیم تا ببینیم که در چنین شرایطی چه میزان مرجعیت رسانه ای رسمی احساس می شود.

مهدی پور توضیح می دهد: اگرچه معتقدم که توانایی رسانه های ما محل اشکال است ولی من این اشکال را در نوع آموزش آن ها می بینم. به عبارتی آموزش در رسانه های داخلی برمبنای آموزه ها و تجارب قدیمی رسانه های غرب است. طبیعتاً چنین روزنامه نگاری توانمند نخواهد بود. چون الگویی که آموزش داده می شود در جهان غرب کاربرد دارد. در حالی که ما کشوری جهان سومی و در حال توسعه هستیم. همین می شود که شکست می خوریم و هر بار این سوال را مطرح می کنیم که چرا در برابر یک رسانه بزرگ تر و جهانی شکست خوردیم؟

مدیرمسئول سابق «صبح‌نو» به محدودیت های اعمال شده برای رسانه های ایرانی اشاره می کند و می گوید: مورد بعدی این است که ما با محدودیت زیادی در جهان روبه رو هستیم. ما به دلیل مسائل مالی و سیاسی به راحتی نمی توانیم در یک کشور خارجی نمایندگی بزنیم. سال هاست که ایرانی ها تلاش دارند تا در اروپا رسانه داشته باشند و هنوز موفق نشدند، چون سیستم آنجا امکان راه اندازی رسانه را نداده است. مسئله بعدی سانسور جهانی است که بر روی رسانه های ما اعمال می شود. سانسور در اینجا می تواند حذف اکانت خبرگزاری ها و رسانه ها باشد یا اینکه در فلان ماهواره اجازه پخش ندهند. کدام یک از تلویزیون های ما را می توان در یک مجرای جهانی دریافت کرد؟ تلویزیون شبکه خبر، العالم، پرس تی وی و… را محدود کرده اند. مرجعیت رسمی فقط داخل نیست چون اساساً اجازه گردش اطلاعات به ما داده نمی شود. بنابراین باید در این زمینه علاوه بر توانایی ها، امکانات و محدودیت هایمان را هم در نظر بگیریم. بدون در نظر گرفتن این ها نمی توان درباره نقش آفرینی رسانه های خودمان قضاوت کنیم.

او به بیان راه حل هایی برای اصلاح وضع موجود و ارتقاء مرجعیت خبری رسانه های ایران می پردازد و اولین راه حل را ادغام رسانه های خرد و وصل کردنشان به رسانه ای بزرگتر می داند و می گوید: باید در سایه ادغام برخی از رسانه ها، نوعی از آرایش جدید رسانه ای ایجاد کنیم. تعداد زیادی روزنامه در کشور داریم که عملکرد و تیراژ بخصوصی ندارند و لازم است تا اراده ای شکل بگیرد و روزنامه های خردی که اثرگذار نیستند را در هم ادغام کنیم. این مسئله برای رادیو تلویزیون، خبرگزاری ها و سایت های خبری هم صدق می کند.

مهدی پور راه حل بعدی را ایجاد رسانه جدید می داند و می گوید: بیش از یک دهه است که نتوانستیم رسانه بزرگی در مقیاس بین المللی ایجاد کنیم.

با این اوصاف «استقلال حرفه‌ای نهادهای صنفی» چقدر در تقویت مرجعیت خبری نقش دارد؟ مهدی پور پاسخ می دهد: برخی از نهادهای صنفی که در کشور می بینم، صنفی نیستند بلکه نهادهای سیاسی و کاسب هستند. برخی از گروه هایی که در بخش خصوصی فعالیت می کنند، فقط منافع حزبی و جریان خودشان را پیش می برند و اجازه ورود دیگران را به جرگه خودشان نمی دهند. در برخی از جلسات افرادی حضور پیدا می کردند و معترض منافع صنفی شان بودند که در هیچ جا ردی از آن ها به عنوان خبرنگار نیست. وقتی وزارت ارشاد اعلام می کند که خبرنگاران برای اینترنت ثبتنام کنند، لیست ۲۵ هزار نفر رد می شود. یعنی واقعاً این تعداد خبرنگار در کشور داریم؟ به همین دلیل معتقدم که این نهادها اصلاً صنفی نیستند. به عبارتی نهاد صنفی پر قدرتی نداریم که بتواند تامین کننده منافع صنف باشد. بلکه دنبال منافع سیاسی جریان خود، گرفتن یارانه بیشتر و … هستند.

اخبار مرتبط

شاکر در گفتگو با شفقنا رسانه: صدا وسیما برای بازگشت به مرجعیت خبری خود دست از مخاطب پنداری بردارد

hakimi

خجیر در گفتگو با شفقنا رسانه: با برچیدن بازار فروش محتوا، مخاطب و منابع انسانی به سمت مرجعیت رسانه ای حرکت کنیم

hakimi

خدیر در گفتگو با شفقنا: صداوسیما وظایفش را در زمینه های غیرحساس برون سپاری کند

hakimi

ثبت نظر