زمان انتشار : ۳۰ دی ,۱۳۹۸ | ساعت : ۱۴:۵۸ | کد خبر : 491585 |

صدا و سیما؛ کور خود، بینای مردم

شفقنا رسانه- امیرحسین عباسی*: کنترل تلویزیون را بر می‌دارم، تا کمی در کنار خانواده از محتوی تلویزیون کسب دانش و مهارت کنم. خب کجا بهتر از رسانه ای که ملی است. هم به فرهنگ ما نزدیک است و هم به زندگی ایرانی و اسلامی مان ؟!
تلویزیون را روشن کردم، چه جالب خانمی پشت خط تلفن در حال صحبت بود، حرف های جدید می‌زد و می‌گفت: به ما چه مربوط است که زمین در حال گرم شدن است، او برای تصدیق حرف خود از دونالد ترامپ هم مایه می گذاشت. من را به حیرت آورد متحیر و متعجب از این کارشناس شبکه را عوض کردم. چند کارشناس در خصوص هواپیمای مسافربری صحبت می کردند و با صراحت می گفتند: «مگر می شود این حرف هایی که رسانه های غربی می زنند درست باشد؟» منطقی هم می‌گفتند نقص فنی بود و من هم با خیال آسوده تلویزیون را خاموش کردم و خوابیدم. صبح در کمال ناباوری دیدم که رسانه های غربی درست می گفتند و خطای انسانی علت این فاجعه بود. عرق سرد، اولین واکنش من به این خبر بود که بعد از سه روز از رسانه ای پخش شد که تاکید داشت اخبار موثق را فقط از آن بگیریم.

با ناراحتی شبکه را عوض کردم و دیدم که بانویی از بانوان کشورم در حال صحبت است. نکات جالبی می‌گفت اما ناگهان چیزی را بیان کرد که به گفته خودش نباید می‌گفت ولی گفت. او درحالی که در دوربین رسانه ملی زل زده بود، گفت: «هر کسی مثل من فکر نمی کند جمع کند برود». دیگر واقعا عصبی شده بودم لیوان شیری را برداشتم تا با خوردن آن اندکی آرامش بگیرم در همین حال بود که کارشناسی در شبکه دیگری گفت: به خاطر وجود یک ماده شیمیایی در شیر و برخی لبنیات، جان ۸۳ میلیون انسان در خطر است، این دیگر شاهکار بود، هرچند معلوم نیست چه می‌شود، تایید یا تکذیب!!

همان موقع بود که با محسن دیش بند، نصابِ ماهواره محل تماس گرفتم و گفتم: محسن حق با تو بود، اینها آب بستن به برنامه هایشان، بله با هزاران تاسف من هم مخاطب شبکه های خارجی شدم!

خوب می‌دانم، بهترین تنبیه رسانه ای که به مخاطب اهمیت نمی‌دهد، بی مخاطبی است. البته که برای صداوسیما، مخاطب کمتر بودجه بیشتر صدق می کند.

روی صحبت های من با مدیران رسانه ای است که خود را ملی نامیده و بعد از آن، دستگاه های ناظر بر رسانه. واقعیتِ هر روز جامعه ما همین چند خط بالا بود، اشتباهات پی در پی رسانه ای که نام خود را ملی گذاشته اما، با ساختار موجود همخوانی ندارد.

اصلا بیاییم مساله را اینگونه بررسی کنیم، فرض بگیریم یکی از همین اشتباه ها را (تاکید می‌کنم فقط یکی از اشتباه ها) یک روزنامه یا خبرگزاری انجام داده بود. خیلی سخت نیست هر کسی که یکبار هم در عمرش روزنامه خوانده باشد می تواند حدس بزند که چه اتفاقی برای آن رسانه می افتاد. هیات رسیدگی به تخلفات، تشویش اذهان عمومی، بازی با احساسات مردم در شرایط حساس کنونی و در نهایت توقیف… .

سیاست یک بام و دو هوای نظارتی، سالهاست که همه را آزار می دهد، هم در رسیدگی به پرونده های قضایی ژن های خوب و آقازاده ها و هم در فرهنگ و رسانه. بی تعارف بگویم گویا مدعی العمومی هم نیست که از حق عموم دفاع کند.

دنبال علتش نگردید؛ من می‌دانم، زیرا این سازمان تک صداست و از همه مهمتر این سازمان عریض و طویل از حمایت برخوردار است و می‌تواند به راحتی و بدون رقیب به تولید و نشر این مدل برنامه ها بپردازد، در واقع نیازی هم به رضایت مخاطب ندارد.

استادان گرامی، فرهیختگان محترم که در حال مدیریت سازمان صداوسیما هستید؛ هر ایرانی زمانی که مالیات می پردازد بخشی از آن مالیات را، برای رسانه تحت مدیریت شما پرداخت می کند. او انتظار دارد بخش های متنوعی را برای همه اقشار جامعه تولید کنید.
ناظران محترم، می‌دانم که مشغله ذهنی شما در خبرگزاری ها، روزنامه ها و سایت‌های خبری آن قدر درگیر است که دیگر به مصادیق تخلف در صداو سیما نمی‌رسد اما با صرف زمان بیشتر و اندکی انصاف، هم عملکرد این نهاد رسانه ای کشور را بررسی کنید و هم عملکرد خودتان را.

 

∗کارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here