زمان انتشار : ۲۱ اردیبهشت ,۱۳۹۸ | ساعت : ۱۵:۳۴ | کد خبر : 480695 |

سردبیر «سیروان»: وابستگی اقتصاد نشریات محلی به آگهی‌های دولتی یک چالش جدی است

شفقنا رسانه- وقتی از مسائل رسانه‌ها  و خبرنگاران صحبت می‌کنیم ،باید دید کلی‌تر نسبت به این مقوله داشته باشیم و تنها به چالش‌های رسانه‌های سراسری رسمی و مطرح کشور اکتفا نکنیم. توجه کردن به رسانه‌های محلی می‌تواند یکی از پل‌های ارتباطی مهم برای مطرح کردن مشکلات مردم آن استان باشد .دغدغه‌ها و مسائل این روزهای رسانه‌های محلی و وضعیت خبرنگاران مشغول در تحریریه‌های محلی و استانی از مواردی است که شفقنا رسانه سعی دارد آن را با رسانه‌های محلی در میان بگذارد.

آگهی دولتی برای نشریه آسیب محسوب می شود

نشریه سیروان یک هفته نامه محلی در استان کردستان است که با موضوعات فرهنگی, اقتصادی, سیاسی, اجتماعی از سال ۷۷ به دو زبان فارسی و کردی منتشر می شود .این نشریه از نظر مالی به سازمان همیاری شهرداری های استان کردستان وابسته است .فیض الله پیری، سردبیر هفته نامه «سیروان» در گفتگو با شفقنا رسانه ضمن اشاره به وضعیت درآمدی این رسانه به بیان مشکلات و مسائل این روزهای رسانه اش می پردازد و توضیح می دهد: طبیعتاً مطبوعات محلی هم مانند نشریات سراسری به لحاظ وضعیت کاغذ تابعی از وضعیت عمومی کشور هستند. در شهرستان ها به دلیل ضعیف بودن بخش خصوصی، عدم شکلگیری صنعت و توسعه نیافته بودن، وضعیت نشریات بدتر است. بنابراین زمانی که در این استان ها بخش خصوصی فعال نیست و اسپانسرهای حوزه صنعت ضعیف هستند، مطبوعات به آگهی های دولتی وابسته می شوند. همکارانی که وابسته به آگهی های دولتی هستند، ناخواسته از سازمان هایی که به آن ها آگهی دولتی می رسد، انتقاد نمی کنند و اساساً آگهی دولتی برای نشریه آسیب محسوب می شود. بنابراین طبیعی است که به واسطه همین آگهی ها نشریات محلی از رسالت اصلی شان که انتقاد، آموزش و بازنمایی هویت قومی و محلی است دور می شوند و نمی توانند در توسعه منطقه نقشی ایفا کنند.

او ادامه می دهد: در نتیجه ما به سیستم دولتی ای متوسل می شویم که از مرکز به مطبوعات شهرستان ها یارانه می دهد. متاسفانه معاونت مطبوعاتی در تصمیم گیری هایش مطبوعات را به دو دسته دولتی و غیر دولتی تقسیم کرده است و در این تصمیم گیری نشریات عمومی؛ یعنی نشریاتی که دولتی و خصوصی نیستند، بلکه وابسته به سازمان های عمومی مثل شهرداری، سازمان همیاری و… هستند، در دسته نشریات دولتی آورده شده و در کل یارانه این نشریات را هم همراه با نشریات دولتی قطع کرده است.

این سردبیر با اشاره به  مشکلات تحریریه خود از دریافت نکردن یارانه تا گرانی کاغذ ،توضیح می دهد: هفته نامه سیروان که در مناطق کردنشین ایران به مرکزیت سنندج، منتشر می شود از سال ۸۸ تا به حال یارانه دریافت نکرده است. این مسئله باعث شده تا تعداد نیروهای تحریریه سیروان از ۱۰ نفر به پنج نفر کاهش پیدا کند و تعداد صفحات هم از ۱۲ صفحه به ۸ صفحه برسد. طبیعتاً به همان اندازه نشریه از لحاظ حرفه ای ، تولید محتوا و اثرگذاری اجتماعی و… دور شده است. تصور می کنم عموم روزنامه نگاران مطبوعات محلی با مشکلات مشابهی دست و پنجه نرم می کنند که بخشی از آن ها ناشی از گرانی کاغذ و بخشی هم ناشی از تصمیم گیری های مدیریتی غیر منطقی است.

او توضیح می دهد: هفته نامه سیروان از سال ۷۷ شروع به فعالیت کرده و امتیاز آن مربوط به سازمان همیاری های استان کردستان است. این سازمان براساس اساسنامه، یک سازمان غیردولتی محسوب می شود و از بودجه دولتی استفاده نمی کند. از طرفی در قرارداد همکاران ما در سیروان اشاره شده که پرداخت حقوق زمانی است که نشریه درآمد زایی کند و از محل درآمدهایش مزایا و حقوق کارکنانش را تامین کند. به عبارتی سازمان هیچ تعهدی نسبت به همکاران ما در نشریه سیروان ندارد.

پیری با اشاره به اینکه نشریه سیروان از پرتیراژترین نشریه های مناطق کردنشین بوده است، می گوید: زمانی تیراژ سیروان به بیش از ۱۰ هزار و حتی چاپ دوم می رسید. متاسفانه به دلیل مشکلاتی که به وجود آمده تیراژ این نشریه هم پایین آمده است. البته علاوه بر مشکلاتی که به آن اشاره کردم، بخش دیگری از مشکلات ناشی از مخاطب مداری و بخشی هم متاثر از توسعه شبکه های اجتماعی و فضای مجازی است.

کار ما خبرنگاران محلی ترکیبی از دیوانگی و عشق است

سردبیر نشریه سیروان در ادامه به وضعیت نیروهای مشغول در تحریریه این هفته نامه اشاره می‌کند و می‌گوید: امنیت شغلی خبرنگار از دو وجه قابل بحث است .اول امنیت حرفه ای و کاری ، دوم امنیت اقتصادی است. در وهله اول اگرچه می دانیم بخش هایی از قدرت به انتشار یکسری داده ها و اطلاعات حساس هستند ولی نشریه سیروان مشی اصلاح گرایانه و روشنگری دارد و طبیعتا به رسالت خود با تمام مشکلات ادامه می دهد. بنابراین چون نقاط حساس قدرت را می شناسیم، طبیعتاً وارد خطوط قرمز نمی شویم.  مشکل بعدی بحث امنیت اقتصادی است. متاسفانه خبرنگاران ما برای اینکه بتوانند حداقل معیشت خانواده را تامین کنند مجبورند با چند رسانه همکاری کنند. همکاران من که بعضاً چند فرزند دارند و اجاره نشین هستند، با حقوق یک میلیون و پانصد هزار تومان در ماه شرایط سختی را می گذرانند. در چنین شرایط سختی، کار ما خبرنگاران ترکیبی از دیوانگی و عشق است.

او در ادامه به وضعیت گزارش های میدانی و تحقیقی در نشریات محلی اشاره می کند و توضیح می دهد: روزنامه نگاری تحقیقی پدیده ای جدید و برای دنیای مدرن است. به عبارتی شکل اولیه آن به دنیای سنتی ما وارد شده است. ما نسبت به خاستگاه روزنامه نگاری تحقیقی خیلی عقب هستیم. طبیعتاً روزنامه نگاری تحقیقی در جایی معنا پیدا می کند که در وهله اول به لحاظ اسپانسر مالی مطمئن باشد و دوم روزنامه نگاران هم به لحاظ حرفه ای و مالی تامین باشند. به عقیده من روزنامه نگاری تحقیقی در شهرستان ها مفهومی ندارد و نمی توان برای آن مصداقی پیدا کرد، در تهران هم وضع همین است. اگرچه نشریات تخصصی در تهران هستند ولی من نشریه عمیق تحقیقی ندیدم.

توجه به وضعیت اقتصادی مطبوعات؛خواسته «سیروان» از معاونت مطبوعاتی

پیری تاکید می کند: اگر بخواهیم افکار عمومی در دست رسانه های داخلی -چه در تهران و چه در شهرستان ها که به علت مسائل قومی حساسیت بیشتر است-  باشد، باید آن ها را زنده نگه داشت. در غیر این صورت رسانه های بیگانه افکار عمومی را در دست گرفته و برای ما تصمیم می گیرند. طبیعتاً با چنین شرایط اقتصادی در مطبوعات که تامین حقوق اولیه خبرنگار به سختی ممکن است نمی توان به جنگ رسانه هایی رفت که به لحاظ حرفه ای و مالی تامین هستند. بنابراین انتظاری که از معاونت مطبوعاتی جدید داریم توجه به وضعیت اقتصادی مطبوعات بخصوص مطبوعات محلی است.

با این حال برخی از کارشناسان این انتقاد را به رسانه‌های محلی دارند که معمولاً مسئول محورند. سردبیر سیروان در این باره توضیح می‌دهد: اگرچه نمی توان حکم مطلق داد ولی متاسفانه یک تولد ناقص رسانه ای و غیرحرفه ای در شهرستان ها اتفاق افتاده و چند سال است که همان تفکر غلط در حال بازتولید شدن است. بسیاری از مجوزها به واسطه رابطه سیاسی، اقتصادی و یا حتی شانسی گرفته می شوند و بسیاری از آن ها غیرحرفه ای و غیرفنی هستند. متاسفانه وزارت ارشاد در دادن بسیاری از مجوزها دچار خطا شد. به عبارتی مجوزها اشباع شد در حالی که ما روزنامه نگار حرفه ای نداریم. در شهرستان ها به واسطه اینکه امکانات نیست، توسعه نیافته هستند، روش غلط روزنامه نگاری بازتولید شده و… باعث شده تا رسانه ها مسئول محور کار کنند. در ابتدا هم اشاره کردم وقتی اقتصاد نشریه ای به آگهی های دولتی وابسته می شود، طبیعتاً نشریه هم مسئول محور می شود.

 

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here