زمان انتشار : ۳ اردیبهشت ,۱۳۹۸ | ساعت : ۱۴:۰۰ | کد خبر : 480145 |

برگی از تاریخ مطبوعات/مروری بر «تیترهای ماندگار»در سوگ«سلطان تیتر»

شفقنا رسانه- چهار سال پیش در چنین روزی اهالی رسانه با مرحوم حسین قندی وداع کردند. درست در همین روزها بود که خبر درگذشت «سلطان تیتر» شاگردان و اساتید روزنامه نگاری و جامعه مطبوعات را متاثر کرد. استادان ارتباطات از خاطراتشان گفتند و روزنامه ها تلاش کردند با تیترهایشان به این استاد تیتر مطبوعات ایران ادای احترام کنند.

به گزارش شفقنا رسانه، خبر فوت قندی معروف به «سلطان تیتر»  جامعه روزنامه نگاری را در بهت فرو برد به همین خاطر اصحاب رسانه تیترهای گوناگونی برای درگذشت اش نوشتند. از میان این تیترها سه تیترِ «وداع با سلطان تیتر»، «تیتر یتیم شد» و «آقای تیتر، تیتر شد» همواره در یادها می ماند. همچنین روزنامه  صبا هم به احترام درگذشت استاد حسین قندی، صفحه یک خود را بدون تیتر منتشر کرد و با این عنوان توضیح داد: «به احترام درگذشت استاد حسین قندی، سلطان تیتر، امروز تیتر یک نداریم!» روزنامه های اعتماد، آرمان امروز، جهان اقتصاد، ایران، جوان، ابتکار، خراسان، دنیای اقتصاد، جام جم، همشهری، سیاست روز، فرهیختگان، مردم سالاری، آفتاب یزد و قانون هم در سوگ قندی تیترهایی با عنوان  « اینجا تیتر هم ماتم می گیرد »، « خداحافظ آقای تیتر »،« مرگ؛تلخ ترین تیتر «حسین قندی»، « در سوگ معلم روزنامه نگاری »، « قندی رفتنش را تیتر کرد »، « این تیتر یتیم است »، « تیترها در سوگ قندی »، « وداع با سلطان تیتر »، « سکوت تیتر به احترام آقای تیتر »، « تلخ ترین تیتر قندی »، « آرامش ابدی برای آقای تیتر ایران »، « جاودانگی تیترهای ماندگار »،« خداحافظی از آقای تیتر اول »، «آقای تیتر تیتر شد»، « تیتر آخر را خودت بنویس» را به صفحه اول آوردند.

درگذشت حسین قندی علاوه بر اصحاب رسانه جامعه دانشگاهی را هم متاثر کرد چرا که فقدان این استاد تیتر خلاء بزرگی برای اهالی رسانه و جامعه دانشگاهی بود. بسیاری از اساتید حوزه روزنامه نگاری بر این باورند که باید از تجربه های چنین افرادی که سرمایه کشور محسوب می شوند بهره برد. هادی خانیکی استاد ارتباطات در اولین سالگرد مرحوم قندی ضمن تاکید بر لزوم استفاده از چنین سرمایه ها و تجربه هایی به بیان این مسئله پرداخت که چرا اینقدر خلأ قندی حس می‌شود. به عقیده او، مرحوم قندی روزنامه‌نگاری بود که خودش جزئی از سرمایه‌های روزنامه‌نگاری در ایران شده بود چرا که یک پایش در دانشگاه‌ها و یک پایش در روزنامه‌ها بود. به همین خاطر تاکید دارد که ما وظیفه داریم تا از مهارت‌ها، تجربه‌ها و دانش مرحوم قندی استفاده کنیم و قطعا غیبت قندی نباید توجه به این مسائل را کم کند.

محمد مهدی فرقانی رییس دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی هم از دیگر دوستان و همکاران مرحوم قندی است که اولین آشنایی‌ اش با ایشان به سال ۱۳۵۰ یعنی زمانی که وارد دانشکده علوم ارتباطات می شود، برمی گردد. از آن دوران به بعد است که هر دو در تحریریه کیهان همکار می شوند. همکاری که وقتی از دوست روزنامه نگارش یاد می کند بارز ترین خصوصیتش را مسئولیت اجتماعی اش در امر روزنامه نگاری می داند و می گوید: یکی از مشخصه‌های بارز روزنامه‌نگاری هم‌نسل ما این بود که به کار روزنامه‌نگاری عشق می‌ورزیدند و روزنامه‌نگاری برایشان هدف بود نه ابزار و وسیله. اکنون هنوز هم بعد از ۴۳ سال کار در این حرفه به شدت اعتقادم این است که روزنامه‌نگاری بیشتر از آنکه یک حرفه باشد یک مسئولیت اجتماعی است. اگر امثال قندی،‌ قندی شدند به این خاطر بود که این مسئولیت را با خود بر دوش کشیدند؛ البته در این میان کسانی هم بودند که از حرفه روزنامه‌نگاری استفاده کردند و خودشان را به مقاطع بالا کشاندند و بار خودشان را بستند و رفتند اما ما همچنان روزنامه‌نگار ماندیم و خواهیم ماند. اخلاق‌مدار بودن در روزنامه‌نگاری حرف اول را می‌زند و قبل از هر چیز باید به آرمان‌ها و اصول اخلاقی پایبند باشیم.

فریدون صدیقی استاد روزنامه نگاری معتقد است که گزارش های قندی باعث غافلگیری مخاطب می شد و تاکید دارد آقای قندی جزو آن دسته از مدرسان بود که خصوصیاتی آرتیستی داشت؛ او به واقع یک آرتیست بود به این مفهوم که کارکردهای ژورنالیستی و آموزشی رشته روزنامه نگاری را به خوبی می‌شناخت و مهمتر از همه با عنصر غافل گیری مخاطب را به خود جلب می‌کرد. حسین قندی آدم خلاقی بود، او نثری قوی و غنی داشت و مهمتر از آن شاگردان خوبی تربیت کرد که اکنون در عرصه روزنامه نگاری در کشور بسیار تاثیرگذار هستند. ما اساتید بسیاری داشته ایم که خود دارای دانش بالایی بودند اما شاگردان خلاق و هنرمندی پرورش ندادند. حسین قندی محصول دوره ای از تاریخ مطبوعات ایران بود که فرصت های خوبی برای رشد روزنامه نگاران فراهم شد و او هم به خوبی از فرصت استفاده کرد.

مجید رضاییان عضو هیئت علمی دانشگاه هم در بیان خاطرات خود با حسین قندی به ویژگی تیتر زنی او اشاره می کند و می گوید: قله روزنامه‌نگاری، تیترزنی است. خیلی‌ها ممکن است در کار خبر به این قله نرسند؛ چرا که تیترزنی روح شاعرانه‌ای می‌خواهد و ممکن است یک نفر گزارشگر خوبی باشد ولی تیتر زن خوبی نباشد و قندی به قله روزنامه‌نگاری که همان تیترزنی است، دست یافت و برای این کار انتخاب شد. یکی از وجوه مشترک من و قندی این است که هر دو در عرصه تیترزنی انتخاب شدیم و شاید دستی در کار بود. یکی از ویژگی‌های خاص حسین قندی از نظر شخصیتی، این بود که بسیار آدم محکمی بود.

زنده نگه داشتن نام و یاد کسانیکه برای حوزه تخصصی خود تلاش های زیادی کرده اند ،کمترین کاری است که بازماندگان می توانند انجام دهند. بعد از درگذشت این استاد روزنامه نگاری ،اهالی مطبوعات از شورای شهر درخواست کردند تا خیابانی را به یاد حسین قندی نام گذاری کنند .تا اینکه در آبان ماه سال ۱۳۹۵ اعضای شورای شهر تهران به پیشنهاد نامگذاری خیابانی به نام حسین قندی رای دادند و در حال حاضر خیابان «دریا» در منطقه ۳ به نام این استاد ارتباطات است. البته ناگفته نماند که سال گذشته و همزمان با روز خبرنگار از تمبر یاد بود استاد حسین قندی در زادگاه اش رونمایی شد. در این مراسم نشان زنده‌یاد قندی به خانواده این روزنامه نگار و سه پیشکسوت عرصه خبر شهرستان سبزوار اعطا شد.

حسین قندی متولد اسفند ۱۳۳۰ در سبزوار و فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد مدیریت بین‌الملل از آمریکاست که از اوایل دهه‌ی ۵۰ تا اوایل دهه ۹۰ نزدیک به ۴۰ سال فعالیت و تدریس روزنامه‌نگاری را در کارنامه خود دارد. این استاد تیتر نویسی در سوم اردیبهشت ماه ۱۳۹۴ بر اثر یک بیماری نادر مغزی دیده از جهان بست.

او علاوه بر سال‌ها تدریس علوم ارتباطات در دانشگاه علامه طباطبایی و آموزش صدها خبرنگار و روزنامه‌نگار شاغل در روابط عمومی‌ها و رسانه‌های کشور، در حوزه خبر جراید کثیرالانتشار نظیر کیهان، ابرار، اخبار، انتخاب و جام جم مسئولیت داشته است. از استاد حسین قندی تألیفات متعددی چاپ و منتشر شده که کتب تخصصی «روزنامه نگاری نوین»، «مقاله نویسی در مطبوعات» «روزنامه نگاری تخصصی» و «تخیل در روزنامه‌نگاری» از مهم ترین آنهاست.

 

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here