زمان انتشار : ۲۴ مهر ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۳:۴۰ | کد خبر : 475204 |

فلسفه انتشار همزمان یک متن در رسانه ها چیست؟سردبیر ابتکار پاسخ می‌دهد

شفقنا رسانه- روز گذشته تعدادی از روزنامه‌ها در اقدامی مشترک سرمقاله خود را به «دفاع از آزادی» در خطاب به روزنامه‌نگاران جهان اختصاص دادند. آنچه در اینجا موردبحث است پرداختن به این مسئله که فلسفه انتشار همزمان یک مطلب در رسانه‌ها چیست ؟ این کار چقدر در دنیا مرسوم است؟ بهتر است چه کسی متولی کار باشد؟

 

رضا دهکی سردبیر روزنامه ابتکار درباره این مسئله به شفقنا رسانه می‌گوید: معمولاً در دنیا سردبیرانی که موافق ماجرایی هستند دور هم جمع می‌شوند و با هم تصمیم می‌گیرند تا چنین کاری را انجام دهند. در دنیا چون سردبیرها به محتوای روزنامه‌ها خیلی مسلط هستند  و دیدگاه رسانه از طرف سردبیرها تعیین می‌شود این کار راحت‌تر انجام می‌شود. البته این موارد، عام و پرتکرار نیست. خیلی وقت‌ها شرایطی پیش می‌آید مثلاً رسانه‌های آمریکا که درباره آزادی بیان نوشتند.

او ادامه می‌دهد: در ایران این مسئله به‌ندرت بوده و اگر چیزی هم انجام‌شده به شکل بیانیه، نامه سرگشاده و…  بوده است. در ایران رسانه‌ها مقداری در اختیار مدیران مسئول و صاحبان امتیاز است تا سردبیران. به همین دلیل اگر احیاناً چیزی بوده باشد از طرف آن‌ها بوده است.  اینکه سردبیران یک رسانه یا مجموعاً روزنامه‌نگاران تصمیم بگیرند چنین کاری انجام دهند در دنیا مرسوم است و چیزی غیرطبیعی نیست. اگر جذابیت آن را با تکرار زیاد در هر موردی از بین نبریم -مثل این نامه‌ها و بیانیه‌ها که پرتکرار شده و کسی آن را نمی‌خواند- به‌عنوان یک‌راه خوب برای جلب‌توجه جمعی از مخاطبان است.

دهکی در پاسخ به این سؤال که بهتر است متولی این کار چه کسی باشد، می‌گوید: معمولاً متولی کار، تحریریه روزنامه‌ها و سردبیران هستند که تصمیم به این کار می‌گیرند. سرمقاله دیدگاه یک تحریریه است و معمولاً در یک هم‌اندیشی و هم‌فکری بین تحریریه‌ها این کار اتفاق می‌افتد. حالا یا همه با همفکری متنی را آماده می‌کند و یا یک نفر آن را آماده می‌کند و بقیه اصلاحات آن را پیشنهاد می‌دهند و درنهایت منتشر می‌شود. اینکه متولی کار خود تحریریه رسانه‌ها باشد روند منطقی و درستی است.

سردبیر روزنامه ابتکار انتقاد می‌کند: تشکل‌های صنفی که در حوزه مطبوعات داریم خیلی فعال نیستند. یعنی چه انجمن صنفی روزنامه‌نگاران تهران که اخیراً تشکیل‌شده است و چه انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان و… در زمینه انجام این کار تشکل‌های قوی نیستند، اگر هم کاری انجام می‌دهند منفعلانه و یا با تأخیر است.

 

فارغ از وجهه محل کارمان، روزنامه‌نگار هستیم

دهکی با بیان اینکه ما در مورد کلیت نگاه به رسانه تصور اشتباهی داریم، توضیح می‌دهد: وقتی که لازم باشد روزنامه‌نگاران را به عنوان روزنامه‌نگار مستقل می‌بینیم و وقتی هم لازم باشد به دیدگاه رسانه‌اش نگاه می‌کنیم. قبول دارم ما هیچ رسانه‌ای نداریم که از نظر مالی، سیاسی و… وابسته به جایی نباشد. ولی علی‌رغم چنین شرایطی ما یکسری روزنامه‌نگار هستیم که در رسانه کار می‌کنیم فرقی نمی‌کند کدام رسانه، هرکجا که باشد به هرحال ما روزنامه‌نگاری هستیم که جابه‌جا می‌شویم. فارغ از وجهه محلی که در آن کار می‌کنیم خودمان هم روزنامه‌نگار هستیم و تحلیلی داریم. مثلاً گفته می‌شود جمال خاشقچی روزنامه‌نگار است که در واشنگتن می‌نویسد. این روزنامه‌نگار بودن بر محل کار مقدم است. همین شغل روزنامه‌نگاری باعث می‌شود که فرد بتواند به‌تنهایی عکس‌العملی داشته باشد. اینکه ابزار انتشارش در چنین نشریاتی است چیزی عجیبی نیست چون ما در ایران نشریه خیلی مستقل نداریم.

سردبیر روزنامه ابتکار با بیان اینکه وقتی من به عنوان سردبیر یک روزنامه با متن و جریانی موافق باشم و آن را در چنین شکلی منتشر کنم. شاید یک امتیاز محسوب شود. او می‌گوید: این مسئله نه فقط درباره موضوعات مشترک بلکه درباره موضوعات خاص‌تر هم وجود دارد. به‌عنوان‌مثال اگر من در حوزه محیط‌زیست علاقه‌مند باشم گزارش‌های محیط‌زیستی‌ام بیشتر است. یا اگر به تیم خاصی در فوتبال علاقه‌مند باشم تیتر و عکسی که انتخاب می‌کنم به سمت تیم موردعلاقه‌ام بیشتر است. این مسئله‌ای طبیعی است اگرچه نباید پررنگ باشد ولی وجود دارد. به عنوان مثال جهانگیر کوثری به استقلالی بودن مشهور بود و زمانی که سردبیر همشهری ورزشی شد خیلی‌ها از او انتقاد می‌کردند گویی همشهری ورزشی ارگان استقلال است و هر تیتر و عکسی که در روزنامه می‌زد مخاطب با این پیش‌فرض نگاه می‌کرد که سردبیر استقلالی است و از نشریه‌ای با بودجه عام برای اخبار این تیم استفاده می‌کند. ولی این اختلاطی است که در ایران به دلیل تفاوت بین هویت روزنامه‌نگار به شکل فردِ روزنامه‌نگار و رسانه داریم و گاهی این دو هویت را با هم قاطی می‌کنیم. یعنی وقتی لازم باشد به این وجهه نگاه می‌کنیم و وقتی که بخواهیم انتقاد کنیم به وجهه دیگر نگاه می‌کنیم. به عقیده من این فضای انتشار ناچاری ایران است و رسانه‌های ما رسانه‌های کاملی نیستند و نمی‌توان از آن‌ها انتظاری داشت. اینکه ما بخواهیم همه فضاها را از روزنامه‌نگار بگیریم و بگویم در توییتر صحبت نکند، در روزنامه متن کلی منتشر نکند که نمی‌شود.

دهکی ادامه می‌دهد: یکی از انتقادهایی که به این متن شد، عبارت «ما روزنامه‌نگاران مستقل» بود که تفسیر من از این عبارت جدا کردن این هویت است. یعنی بگوید ما به عنوان خود روزنامه‌نگارهای یک مجموعه و فارغ از رسانه این کار را انجام می‌دهیم و در این رسانه به عنوان نظر تحریریه آن را منتشر می‌کنیم. یعنی صرفاً سرمقاله روزنامه نیست بلکه تحریریه و سردبیر روزنامه تلاش کرده تا آن را همزمان پخش کند و نظری جمعی است. دیالوگی که برقرار می‌کند دیالوگ با روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف جهان است که همراه شوید و در مورد این بی‌عدالتی بنویسید.

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here