زمان انتشار : ۳ مهر ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۲:۱۳ | کد خبر : 474465 |

فاطمه رحیماویان:عکاس زن درخوزستان به خاطر رفتارهای ناخوشایند مثل فولاد آبدیده می‌شود

شفقنا رسانه- روزنامه ایران در مصاحبه ای با عکاسان حاضر در محل حادثه تروریستی  اهواز نوشت: «کنار جایگاه ایستادم تا دید بهتری داشته باشم. صدای کوبیدن چکمه‌های سربازان به زمین همراه با مارش نظامی حس و حال خاصی به آدم می‌داد. گروه سوم سربازان که نزدیک شدند، صدای تیراندازی همه جا پیچید. اول فکر کردم از همان تیرهای مشقی است که هر از گاهی صدایش به گوش می‌رسد، اما وقتی چند سرباز به روی زمین افتادند و صدایی که می‌گفت بخواب روی زمین… حمله کردن؛ برای چند لحظه شوکه شده بودم. خوابیدم روی زمین اما دو سه دقیقه بعد به یاد آوردم که برای چه آنجا هستم و چه باید بکنم. ایستادم تا عکاسی کنم. در آن لحظات فقط و فقط به فکرعکس گرفتن بودم. با اینکه اوضاع بحرانی بود اما نیروهای امنیتی اجازه کار نمی‌دادند و دایم هشدار می‌دادند که دوربینت را کنار بگذار. زیر بار نرفتم و باز هم از هر گوشه و کناری که می‌توانستم عکس می‌گرفتم. ترسم نه از مردن بود و نه از گلوله؛ تنها ترسی که داشتم این بود که می‌خواستند دوربینم را بگیرند و وقتی دوربینم را گرفتند انگار مرا کشتند.»

این داستانسرایی نیست. صحنه‌ای است از حمله تروریستی صبح شنبه مراسم رژه در اهواز به روایت مرتضی یاقوتی، عکاس شبکه خبر، در اهواز. او در ادامه به «ایران» می‌گوید: «همیشه به ما می‌گویند عکس نگیر حتی در مراسم تشییع هم جلوی مرا گرفتند. ناراحتم دوربینم را گرفتند وعکس‌های من منتشر نشد. عکس‌هایی که بعداً وقتی در اینستاگرامم گذاشتم بسیار متفاوت از دیگر عکس‌ها بود.»

به فکر ثبت تاریخ بودم تا کادربندی
مهدی پدرامخو، عکاس خبرگزاری مهر در شهر اهواز که اولین بار بود در دل چنین حادثه‌ای قرار گرفته بود، در مورد عکاسی کردن در بحران و اینکه آیا به‌صورت علمی دوره عکاسی در لحظات بحرانی را دیده است، می‌گوید:«نه؛ ما در هیچ کلاسی، آموزش و دوره ندیده‌ایم. ما وقتی عکس‌های عکاسانی را که به عراق و سوریه و افغانستان و… رفتند را نگاه می‌کنیم به نوعی برایمان آموزش است و از همان عکس‌ها درس می‌گیریم.»

او درپاسخ به اینکه چطور خانم رحیماویان عکاس را سوژه عکس خود کرده؟ می‌گوید:«موقعی‌که تیراندازی شروع شد من کنار یکی از درهای پادگان بودم. در را باز کردند که مردم بیرون بروند تا مورد اصابت تیر واقع نشوند. خانم رحیماویان روی زمین دراز کشیده بود وعکس می‌گرفت. خانمی هم بشدت ترسیده بود پشت ایشان رفت و خوابید و به نوعی احساس امنیت می‌کرد و من از این صحنه عکس گرفتم که شکر خدا عکس خوبی هم شد. چون هم شجاعت را نشان می‌دهد وهم ترس را.

عکاسی در شرایط بحرانی خیلی سخت است. در یک آن باید تصمیم بگیری که عکس بگیری یا کمک کنی. او در خصوص این موضوع می‌گوید: «بچه‌ای آمد مقابلم و فقط گریه می‌کرد. خیلی ترسیده بود. نه می‌توانستم عکس بگیرم ونه او را رها کنم. با یک دستم او را پشت خودم نگه داشتم وبا دست دیگر عکس می‌گرفتم تا اینکه نیروهای امنیتی آمدند و بچه را بردند. سربازان خیلی کمک کردند و متأسفانه خیلی از کسانی هم که شهید شدند سربازها بودند.»

او در پاسخ به اینکه آیا عکاسان در مواقع بحرانی با اصول حرفه‌ای عکس می‌گیرند، یا کاملاً تصادفی و شانسی به ثبت رخدادها می‌پردازند، می‌گوید: «آن لحظه به فکر کادربندی نبودم. در چنین لحظاتی آنقدر فضا بحرانی است که به فکر این چیزها نیستی؛ هرچند «حرفه‌ای بودن» یا نبودن عکاس بی‌شک در نتیجه مؤثر است. اگر عکاس حرفه‌ای باشد حتی در چنین شرایطی هم بدون اینکه فکر کادربندی باشد، عکس را خوب خواهد گرفت. من فقط در آن لحظه به فکر گرفتن عکس بودم تا کادر بندی. به فکر ثبت تاریخ بودم که چه کسانی چه کارهایی با کشور ما کردند.»

عکس‌هایمان بی‌محابا نبود
فاطمه رحیماویان، همان عکاسی که روی زمین خوابیده بود و عکسش را پدرامخو گرفته بود، در این باره می‌گوید: «اولین عکاس زنی هستم که توانستم از یک رژه نظامی عکس بگیرم و تا قبل از این رژه هیچ عکاس زنی حق ورود به آنجا را نداشته است.»
او که عکاس آزاد خبرگزاری فارس است، با پیگیری‌های خودش توانست از این سد عبور کند و به‌عنوان عکاس به آنجا برود.او هم که اولین بار بود که در یک حادثه تروریستی عکاسی کرده است، بدون اینکه آموزش خاص عکاسی آن هم در چنین شرایطی را ببیند، می‌گوید: «یک عکاس زن درخوزستان آنقدر رفتارهای ناخوشایند می‌بیند که مثل فولاد آبدیده می‌شود و اگر جنگ هم بشود، دیگر ترس به دل راه نمی‌دهد.»

او در خصوص چالش نجات جان انسان‌ها یا عکاسی می‌گوید: «همیشه این موضوع با من همراه بوده است که کدامیک برایم مهم‌تر است؟ قطعاً جان انسان‌ها مهم‌تر است. من به صحنه تیراندازی زیاد نزدیک نبودم. چادرم مشکی بود و به من گفتند که روی زمین دراز بکشم تا به خاطر رنگ سیاه چادرم در تیررس تیر نباشم و از همانجا عکس می‌گرفتم تا اینکه خانمی که ترسیده بود آمد پشت سر من خوابید و من به او گفتم آرام باشد و به نوعی او را دلداری دادم و او هم کمی آرام شد و من به کارم ادامه دادم.»
او در مورد رعایت اصول حرفه‌ای عکاسی در بحران می‌گوید: «با اینکه موقعیت ما بحرانی بود اما تا جایی‌که توانستم از مردم اجازه گرفتم و عکاسی کردم. به حریم خصوصی افراد احترام می‌گذارم. تمام همکاران من که آنجا بودند هیچ کدام بی‌محابا عکس نمی‌گرفتند. سعی می‌کردند عکس‌هایشان بیانگر بی‌گناهی مردم و سربازان، سپاهیان و افراد نیروی انتظامی باشد.»

عکاسان اهوازی مزاحم نبودند
تمام عکاسان خبری در نشریات و خبرگزاری‌های دنیا و کشورهای دیگر آموزش می‌بینند که در شرایط بحرانی چگونه عکس بگیرند و چگونه با مأموران امنیتی برخورد کنند؛ حتی مأموران امنیتی هم در مواجهه با عکاسان و روزنامه نگاران آموزش می‌بینند تا ثبت وقایع توسط عکاسان با مشکل مواجه نشود. اما در ایران چنین مسأله‌ای وجود ندارد.
اصلان ارفع  می‌گوید: «عکس‌های خیلی خوبی بود. یعنی عکاسان با آن شرایط سخت عکس‌های خوبی گرفته‌اند.»

او در خصوص آموزش عکاسان در لحظات بحرانی ادامه می‌دهد: «باید خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها این کار را انجام دهند. البته عکاس نباید مزاحم نیروی انتظامی یا هر نیروی کمک‌کننده‌ای شود. عکس‌هایی که در واقعه اهواز دیدم عکاس‌ها موجب مزاحمت نشده بودند و حتی عکس‌هایشان هم مشکل امنیتی نداشت.»

ارفع در مورد اینکه یک عکاس باید در شرایط بحرانی چگونه کار کند؟ معتقد است: «بحران‌ها با هم متفاوتند. عکاس خبری‌ای که از یک بحران عکس می‌گیرد باید در وهله اول خونسرد باشد. چون به محض اینکه هول کند تصمیم اشتباه می‌گیرد هم ممکن است به خودش و هم به دیگران صدمه بزند. برای همین بستگی به روحیات فردی دارد. یک عکاس گالری یا رویدادهای هنری نباید پوشش چنین برنامه‌هایی را بدهد. دوم اینکه عکاس باید چه در بحران و چه در موارد دیگر حریم خصوصی مردم را حفظ کند و سوم اینکه سعی کند با نیروهای انتظامی، آتش‌نشانی و… همکاری کنند نه اینکه فکر کند باید جلوتر از آنها برود. چون باعث می‌شود هم به خود و هم به آنها صدمه بزند. فراموش نکنیم نجات انسان‌ها مهمتر از عکس خوب گرفتن است. نباید اگر سیل آمده مزاحم هلال احمر شویم. عکس خوب را باید در کنار آنها گرفت تا با انتشارش از همه جای دنیا به کمک بیایند.»

انتهای پیام

media.shafaqna.com

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here