زمان انتشار : ۶ شهریور ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۲:۱۱ | کد خبر : 473556 |

عضو شورای سردبیری «عصر ایران»: رسانه ها باید نگاهشان به مصالح ملی کشور باشد

شفقنا رسانه -سمیرا بختیار:بدون شک اصلاحات اقتصادی زمانی به نتیجه می رسد که افکار عمومی از برنامه های دولت در این حوزه آگاه باشد. در این میان رسانه ها می توانند با رویکرد توسعه ای ،به اتخاذ استراتژی های درست به دولت ها و آگاهی بخشی به مردم به موفقیت اصلاحات اقتصادی در وضعیت کنونی کمک کنند.اما رسانه ها تا چه حد سوژه های شان در راستای اصلاحات اقتصادی است؟ آیا بسترهای لازم برای این آگاهی بخشی به دولت و افکار عمومی وجود دارد؟

مهرداد خدیر عضو شورای سردبیری «عصر ایران» به شفقنا رسانه می گوید: از رسانه ها نباید انتظار داشته باشیم در برنامه ی اصلاحات اقتصادی دولت ها نقش ویژه ای ایفا کنند بلکه باید از آنها انتظار داشته باشیم که اخبار و رخدادها  را به درستی و به دور از حب و بغض منعکس کنند و تحلیل و یادداشت های خود را جداگانه مطرح کنند. تنها در شرایط اضطرار و ویژه است که از رسانه ها می توان انتظار همراهی های خاص را داشت و آن شرایط ویژه مانند جنگ و تحریم ها است.  این انتظار هم بیشتر ملاحظات ملی و رعایت مصالح کلان است نه اینکه الزاما به معنای پوشاندن واقعیت باشد چراکه گاهی اعلام واقعیت ها بدون هراس افکنی می تواند به دولت کمک کند.

او با اشاره به وضعیت رسانه ها در شرایط اضطرار ادامه می دهد: با تأسف باید بگویم برخی رسانه ها بخشی از وظایف خود را انجام نمی دهند .در واقع بخشی از رسانه ها سعی می کنند جنبه ی تبلیغی را انجام دهند و برخی دیگر از این فرصت استفاده می کنند  تا دولت را تضعیف کنند، گویا این دولت خارج از ساختار سیاسی است -با اینکه ادعای حمایت از نظام را دارند -اما شمشیر را از رو بسته اند. البته  من به اینها عنوان رسانه را اطلاق نمی کنم بلکه بیشتر احساس می کنم ابزارهایی هستند برای مقابله  و سرکوب دولت.

محدود شدن رسانه های مستقل و حرفه ای

خدیر با اشاره به اینکه چرا رسانه ها گرفتار چنین وضعیتی شده اند ،بیان می کند: علت این است که  رسانه های واقعی، مستقل و منطبق با اصول حرفه ای در طول سالیان گذشته یا محدود شدند یا سرکوب و یا تهدید شده اند. با تأسف باید بگویم که خودمان میدان را به کانال های مجازی و فک نیوزها و شایعه پراکنی ها داده ایم، به گونه ای که این کانال ها  به راحتی می توانند در جامعه موج ایجاد کنند. در حالیکه ما باید به سمت اعتماد عمومی و رسانه های مستقل و داخل کشور برگردیم.

این عضو شورای سردبیری توضیح می دهد:ما گرفتار رسانه هایی هستیم که در عین ادعای حمایت از سیاست های نظام و دشمنی با ترامپ و افشای توطئه های دشمن ،در عین حال شروع به تضعیف و کوبیدن دولت می کنند. یعنی این اتفاق از مدعی ترها بیشتر سر می زند در حالی که خودشان می دانند بخش قابل توجهی از  مشکلات،  ریشه در بحث های سیاسی دارد و همه مسائل اقتصاد ی در دست  دولت نیست و رئیس جمهور و یا همراهان او نمی توانند همه ی حرف ها را در تریبون عمومی مطرح کنند. به نظرم این افراد  از ملاحظات رئیس جمهور و دولت سوء استفاده می کنند اما نمی شود عده ای با فراغ بال هر حرفی را بگویند و بخواهند همه ی بار را بر روی دوش دولت بیندازند.

او با انتقاد از رسانه ها و افرادی که بدون ملاحظات ملی مطالبی را منتشر می کنند،می گوید: آیا همه ی این افراد  که از دولت  انتقاد می کنند آمادگی یک لایحه ی بودجه ی اضطراری و متناسب با شرایط جدید کشور را دارند که بودجه ی خیلی از نهادها را کم و محدود کند؟ آیا همین افراد اعتراض نمی کنند؟این ها انتظار دارند  دولت را از یک طرف زیر تازیانه بگیرند و از طرف دیگر همین دولتی که تحت فشار است همه ی مواد و اقلام مردم را تأمین بکند و همچنان بودجه های خاص را به دستگاه هایی بدهد که واقعا در شرایط اضطراری ،توجیهی ندارد.

رسانه ها دچار دوگانگی شده اند

خدیر با اشاره به دوگانگی پیش آمده برای رسانه ها می گوید: مشکلی که در حال حاضر وجود دارد این است که از یک طرف رسانه های  ما موظف هستند تا واقعیت ها را انعکاس دهند،مثلا وقتی خبر می رسد که پراید به مرز ۴۰ میلیون تومان رسیده است ما نمی توانیم این خبر را منعکس نکنیم ،از طرف دیگر، به لحاظ اخلاقی نمی توانیم به این جنگ روانی دامن بزنیم و التهاب ایجاد کنیم.در واقع می توان گفت ما رسانه ای ها دچار نوعی دوگانگی شده ایم. یعنی اگر بخواهیم سرپوش بگذاریم و این خبر را منعکس نکنیم،خب مردم را از این خبر مهم محروم کرده ایم و چه بسا که آنها را به سمت رسانه های غیرموثق سوق داده ایم.

او ادامه می دهد: از طرف دیگر اگر بخواهیم مدام در این تنور بدمیم و این اخبار را منعکس کنیم یک جور نگرانی در جامعه ایجاد می کنیم .به نظرم راهکار این است که  بخش واقعی قضیه را منعکس بکنیم نه آن بخشی که بر روی کاغذ است. یعنی اگر مثلا فلان خودرو به این قیمت رسیده حتما آن خبر را چک  و کنترل کنیم که آیا با چنین قیمتی هم  دادوستد می شود یا نه؟ اما به نظرم ما رسانه ای ها هر چقدر از این التهاب کم کنیم بهتر است چون در نهایت دودش به چشم خودمان می رود.
خدیر با اشاره به رسالت رسانه ها بیان می کند:رسانه ها کار دشواری در پیش دارند به این خاطر که نباید در دام شایعات بیفتند در حال حاضر مرز شایعه و واقعیت با هم تداخل پیدا کرده است پس نباید  گول کسانی که از این آب گل آلود ماهی می گیرند را بخوریم. قبول دارم کار دشوارتر شده اما بخشی از آن به خاطر ملاحظاتی است که مسئولین کشور دارند ولی نباید تصور کنند که مانند دهه ی شصت می توانند با چند رسانه فضا را کنترل کرد. به هر حال خبرها درز پیدا می کند ، پس بهتر است مردم هر خبری را از رسانه های داخلی و موثق دریافت کنند.

او با اشاره به ضرورت همفکری خبرنگاران با پیشکسوت ها در انتشار خبر و تهیه آن می گوید:  در هر رسانه افراد با تجربه ای وجود دارند که این شرایط را بهتر تحلیل می کنند  و به نظرم وجود آن ها برای هر تحریریه ای لازم است که دروازه بانی اخبار  کنند تا ما از این مرحله عبور کنیم و خود را به امواج شایعات نسپاریم. به نظرم رسانه ها باید نگاهشان به مصالح ملی  و کلان کشور باشد .

از نظر پیشکسوتان بهره بگیریم

خدیر با مهم دانستن نگاه ملی در سوژه های رسانه ها روایت می کند: یادم هست که در روزنامه «پول» خبرنگار جوانی داشتم که گزارشی در مورد پسته تهیه کرده بود و اصرار داشت که در آن گزارش  بگوید  پسته ی ایران آفلاتوکسین  دارد و صادراتش با مشکل مواجه است .من  تنها نکته ای که به آن همکار جوان  گفتم این بود، آیا شما این را در نظر گرفته اید که پسته، فرش، زعفران و یا محصولات این چنینی کالاهای معمولی ما نیستند  و باید با نگاه ایران دوستانه به آنها داشت و وقتی صحبت از این کالاها می شود اینها بخشی از حیثیت ما هستند.جالب بود که این حرفم بسیار تاثیر گذار بود و مدتی بعد که گزارش را آورد خیلی تعدیل  شده بود یعنی نه سانسوری در کار بود و نه آن نگاه قبلی. بلکه سعی کرده بود با همان نگاه ملی گرایانه گزارش را تهیه کند.

او پیشنهاد می دهد: به نظرم ما باید نگاه منصفانه تر و ملی تری داشته باشیم فرای این دولت و دولت های دیگر. یعنی  وقتی بحث ملی پیش می آید به خاطر اینکه کشور آسیب نبیند باید ملاحظات اخلاقی را در کارهایمان داشته باشیم هیچ کسی نمی تواند این را در بیرون از ساختار به ما تحمیل کند یا به ما آموزش دهد. به نظرم اگر روزنامه نگاران تشکل صنفی فراگیر و مرتبی داشتند و انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران فعال بود باید در بحث آموزش، این کارها را انجام می داد،خیلی اثر گذار بود.چون  این مباحث،جزء کارهای سندیکاست.  باید در درون صنف ها از این جلسات گذاشته شود و در درون خود رسانه ها این بحث ها پیش بیاید یعنی با قرار داخلی نه با تحمیل بیرونی از طرف  ارشاد و یا  نهادهای امنیتی.

خدیر تاکید می کند: باید اهالی رسانه ،توسط پیشکسوتان راهنمایی و توجیه بشوند که در شرایط این چنینی که نگاه مردم به رسانه ها است ما باید  به چه مطالبی بیشتر توجه کنیم و از چه مسائلی پرهیز کنیم و این زمانی اتفاق می افتد  که خود ما این احساس را داشته باشیم که  مشارکت داریم. مثلا در دوران جنگ  اگر اخبار منفی در مورد خرمشهر و دیگر شهرها منتشر می شد رسانه ها  فقط دنبال مطرح کردن  وجوه منفی آن نبودند، بلکه وجوه مثبت را هم بیان می کردند الان هم باید همین کار را انجام دهیم.و این نیازمند مشارکت جمعی است.

انتهای پیام

media.shafaqna.com

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here