زمان انتشار : ۱۶ خرداد ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۲:۰۱ | کد خبر : 470517 |

خبرنگار حوزه آموزش و پرورش: خبرنگاران باید با بدنه آموزش و پرورش ارتباط مستمر داشته باشند

شفقنا رسانه- زهرا حکیمی: در طی سال‌های اخیر بارها خبر کودک‌آزاری و تجاوز به کودکان در رسانه‌ها منتشر شد و ابعاد و جزئیات آن مورد واکاوی قرار گرفت، اما این بار در خانه دوم بچه‌ها یا همان مدرسه این اتفاق رخ می هد. مکانی که جایگاه تربیت و رشد بچه‌هاست و انتظار می رود نظارت بیشتری بر روی عملکرد کارکنان و دانش آموزان صورت گیرد. موضوعی که در اینجا می‌تواند مهم باشد اطلاع‌رسانی خبرنگاران حوزه آموزش‌وپرورش و چگونگی برخوردشان با آسیب‌های اجتماعی در این حوزه است. چقدر خبرنگاران این حوزه برای ورود به چنین آسیب‌هایی آموزش دیده‌اند؟ خود مدارس تا چه حد با خبرنگاران  و عکاسان همکاری می‌کنند؟ آیا خبرنگاران به راحتی می‌توانند گزارش‌های میدانی در خصوص سوژه‌های مختلف را در مدارس با اولیاء و مربیان پیگیری کنند؟

فهیمه سادات طباطبایی خبرنگار حوزه آموزش‌وپرورش روزنامه همشهری به شفقنا رسانه می‌گوید: خبرگزاری‌ها در سال‌های اخیر بیشتر بر روی سیاست‌های کلان کار می‌کنند و پوششان در حد وزارتخانه و آموزش‌وپرورش شهر تهران و شهرستان‌های تهران است. در قدیم یعنی حدود ۱۰ سال پیش رسانه‌ها با بخش‌های سطوح پایین‌تر ارتباط بیشتری داشتند. قبول دارم در این زمینه نقطه‌ ضعف داریم و خبرنگارها با مدارس ارتباط ندارند و یا اگر ارتباط دارند در حد اتفاق مدرسه معین است. یعنی ما با مدارس زمانی ارتباط می‌گیریم که اتفاقی افتاده باشد مثل چپ کردن سرویس مدارس، آتش‌سوزی در مدارس ، تجاوز و… .

او ادامه می‌دهد: ما در موقعیت‌های دیگر مثل بحث ارزشیابی توصیفی ، کنکور، کتاب‌های کمک‌آموزشی، زبان و… ورود پیدا نمی‌کنیم و از معلم‌ها هیچ مصاحبه‌ای نمی‌گیریم. یک سمت ماجرا که مربوط به اخبار وزارتخانه است را انتقال می‌دهیم و سایر موضوعات مغفول می‌ماند. من در طول کار خبری‌ام تلاش کردم رابطه‌ام را با مدارس و معلم‌ها حفظ کنم. به عنوان مثال برای روز معلم تا خوزستان و دزفول رفتم و در بخش‌های عشایر نشین با معلم‌ها مصاحبه کردم. ولی واقعیت این است که ما روزنامه هستیم، دستمان نسبت به خبرگزاری‌ها و سایت‌ها در پوشش اخبار این حوزه بسته‌تر است.

 

خبرنگارها کمتر با مدارس در ارتباط هستند

این خبرنگار می‌گوید: خبرنگار حوزه آموزش‌وپرورش باید بداند مدرسه علامه حلی تیزهوشان ۱ چه مدرسه‌ای است؟ باید فرق مدارس تیزهوشان با مدارس نمونه دولتی را بدانند. یکسری از ضعف‌هایی که در پوشش خبری حوزه آموزش‌وپرورش می‌بینید به این دلیل است که خبرنگار هیچ رابطه‌ای با مدارس و معلم‌ها ندارد. صرفاً گوشی دست می‌گیرند تا با معاون وزیر، مدیرکل و… صحبت کنند. الان ما خبرنگارها موج ایجاد نمی‌کنیم. بلکه فضای مجازی موج ایجاد می‌کند و ما به دنبال آن می‌رویم.

علاوه بر خود خبرنگار، تمایل مدیران رسانه‌ها برای ورود به بدنه آموزش‌وپرورش هم مسئله مهمی است. او دراین‌باره می‌گوید: مدیران یکسری از رسانه‌ها از خبرنگارانشان می‌خواهند که به بدنه آموزش‌وپرورش ورود پیدا کنند و با مدیران ، معلمان  و اولیا مصاحبه کنند. در روزنامه همشهری در مباحث سمپاد و… خیلی از ما می‌خواستند که به این بخش‌ها ورود پیدا کنیم و مصاحبه بگیریم. رسانه‌های ما وقتی سوژه‌ای پیش می‌آید از خبرنگار می‌خواهند با دو کارشناس -موافق و مخالف- و یک نفر در وزارتخانه مصاحبه کنند. ما خبرنگارها کمتر با مدارس در ارتباط هستیم. به عنوان مثال فقط شنیدیم-به عنوان یک نقطه منفی- که در استان‌هایی مثل کرمان مدارس کپری وجود دارد، در حالی که سیستم آنجا اقتضا می‌کند که مدارس کپری باشد.

به عقیده طباطبایی اگر خبرنگاران حوزه آموزش‌وپرورش با مدارس شمال، جنوب ، غرب  و شرق کشور و معلم‌ها در ارتباط باشند خیلی از مشکلات این حوزه حل می‌شود. او در ادامه به بیان موانع این ارتباط می‌پردازد: اول اینکه برای رسانه هزینه‌بر است، دوم فرصت کافی برای بررسی این سوژه نداریم و سوم اینکه ما خبرنگارها سوژه‌ها را تا حل شدن موضوع پیگیری نمی‌کنیم، سوژه تا جایی که برای مخاطب و رسانه جذابیت دارد پیش می‌رود و بعد رها می‌شود.

این نقد وجود دارد که مدارس اجازه نمی‌دهند تا خبرنگاران و عکاسان به مسائل و مشکلات داخل مدارس ورود پیدا کنند. با این حال او می‌گوید: سیستم آموزش‌وپرورش کلاً بسته است. وقتی می‌خواهید وارد یک مدرسه شوید باید از وزارتخانه و آموزش‌وپرورش آن شهر مجوز داشته باشید. البته باید بگویم این  بهانه‌ای برای تنبلی ما خبرنگارها است چرا که به هر حال می‌توان مجوز را گرفت و من  خبرنگارها را در این زمینه خیلی مقصر می‌دانم. به عقیده من در سیستم اطلاع‌رسانی ما ضعف‌های زیادی وجود دارد.

 

بیشترین جابه‌جایی در خبرنگاران حوزه آموزش‌وپرورش است

این خبرنگار حوزه آموزش و پرورش درباره آموزش خبرنگاران این حوزه در مواجهه با آسیب‌های اجتماعی توضیح می‌دهد: خبرنگارهای این حوزه هیچ آموزشی ندیده‌اند. در کل این نقد به رسانه‌ها وارد است که ضعیف‌ترین خبرنگارها را در حوزه اجتماعی قرار می‌دهند و  ضعیف‌ترین‌های حوزه اجتماعی را هم در حوزه آموزش و پرورش می‌گذارند و این مسئله در سال‌های اخیر خیلی زیاد شده است. خبرنگار هیچ علاقه‌ای به این حوزه ندارد، چون برایش جذابیتی ندارد. من حدود یازده سال است که خبرنگار هستم و بیشترین تغییر را در خبرنگارهای حوزه آموزش و پرورش دیدم. وقتی خبرنگار دو سال یک‌بار حوزه‌اش عوض می‌شود طبیعی است که هیچ‌وقت در حوزه‌ای خاص متخصص  نمی‌شود و در حد سؤال‌ها و سوژه‌های مبتدی از حوزه‌اش شناخت دارد.

او با انتقاد از عملکرد خبرنگاران این حوزه می‌گوید : ما قبلاً از آموزش و پرورش مدارس خارج از کشور گزارش‌های انتقادی می‌نوشتیم. شما الان بروید رسانه‌ها را رصد کنید، ببینید چند گزارش درباره مدارس خارج از کشور، مدارس روستایی، معلم‌های حق‌التدریسی و… وجود دارد؟ چیزی وجود ندارد. در آسیب‌های اجتماعی آخرین آمار اعتیاد برای دانش آموزان مربوط به دهه ۸۰ است. چون خبرنگار پیگیر نیست و آموزش ندیده است و این مسئله به تنبلی خبرنگار ، عدم توجه رسانه به مسئله آموزش و نیز تغییر زودهنگام خبرنگار در حوزه‌اش برمی‌گردد.

اما مسئله دیگری که در اتفاق «مدرسه معین» مورد توجه قرار گرفت استفاده این بچه‌ها از گوشی همراه و ردوبدل کردن فیلم‌ها در یکی از شبکه‌های اجتماعی بود. این سؤال مطرح است که چقدر بر روی آموزش خانواده‌ها کارشده تا وقتی بچه‌ها از ابزارها و وسایل ارتباطی استفاده می‌کنند در معرض آسیب قرار نگیرند؟ طباطبایی پاسخ می‌دهد: آموزش و پرورش در این بحث  فسیل است و سیستم سنتی دارد. واقعاً به دانش آموزان و خانواده‌ها آموزشی در زمینه استفاده از ابزارها و وسایل ارتباطی داده نشده است. شما الان به مدیرکل مشاوره و امور تربیتی آموزش و پرورش که متولی این کار است زنگ بزنید و صحبت کنید و بپرسید چه برنامه‌هایی دارید؟ همچنان کلاس قران ، کلاس سرود، اردو، مسابقات قرانی، مسابقات دهه فجر و… جزء برنامه‌هایشان است. یعنی همچنان با برنامه‌های دهه ۶۰ و ۷۰ پیش می‌روند. بچه‌های ما اصلاً آموزش نمی‌بینند که در ارتباط با وسایل و تکنولوژی‌های جدید چکار کنند. چرا آموزش نمی‌بینند؟ چون مدیر و معلم‌هایشان هم با این ابزارها و وسایل آشنایی ندارند.

او ادامه می‌دهد: قبلاً انجمن اولیا و مربیان در بحث اعتیاد، آسیب‌های اجتماعی، سلامت و بهداشت فعال بود. پزشک و روان‌شناس می‌آوردند، خانواده‌ها رفت‌وآمد داشتند. متأسفانه این نهاد چند سالی است که ضعیف شده است. همکاری خانواده‌ها با مدارس و مدارس با خانواده‌ها در حد دادن پول تقلیل پیدا کرده است. ضمن اینکه تعداد مشاور‌ها، مربیان بهداشت و مربیان تربیت‌بدنی در مدارس زیر ۱۰ هزار نفر است. یعنی اگر قبلاً ۱۸ هزار نفر کمبود داشتیم الان حدود ۴۰ هزار نفر کمبود داریم.

 

بحث سواد رسانه‌ای را جدی بگیریم

آموزش سواد رسانه‌ای مسئله‌ای است که همواره مورد تأکید قرارگرفته است. چقدر تولید محتوای فارسی در این زمینه برای اولیا، معلمان، بچه‌ها و مدیران مدارس وجود دارد؟ طباطبایی پاسخ می‌دهد: این مسئله مهمی است. اگرچه اساتیدی مثل دکتر خانیکی و دکتر ساروخانی کارهایی در این زمینه انجام دادند ولی کافی نیست. کتابی در مدارس جهت آموزش سواد رسانه‌ای تدریس می‌شود این کتاب حکم این را دارد که بذری در زمین بکاریم و بدون هیچ فرایندی بخواهیم به درخت تبدیل شود. این کتاب فقط در یک پایه تدریس می‌شود و هیچ پیشینه و پسینه ای ندارد. درحالی که آموزش رسانه باید در دوره ابتدایی شروع شود. کتاب تفکر و سواد رسانه‌ای برای مقطع دبیرستان تدوین‌شده است، یعنی در سنی که بچه‌ها این درس‌ها را جدی نمی‌گیرند و خود را برای کنکور آماده می‌کنند. ما باید این آموزش‌ها را به مقطع متوسطه اول –راهنمایی- بیاوریم تا در مقطع متوسطه دوم حرفه‌ای شوند. مثل این می‌ماند که دانش‌آموز چیزی از مفاهیم پایه‌ای جامعه‌شناسی نمی‌داند و ما کتاب تخصصی جامعه‌شناسی را به او بدهیم و در یک سال فشرده مطالب را به دانش‌آموز تدریس کنیم.

 

این خبرنگار پیشنهاد می‌کند: باید در آموزش‌های ضمن خدمت معلم‌ها این آموزش‌ها گنجانده شود تا معلمان و مدیران از لحاظ سواد رسانه‌ای تقویت شوند. خیلی از معلم‌های ما نمی‌توانند با ورد (word) کار کنند، شما چه توقعی از این معلم دارید؟ اگر سواد رسانه‌ای معلم بالا برود قطعاً در دانش‌آموز تأثیر دارد. باید بحث سواد رسانه‌ای را جدی گرفت.

انتهای پیام

media.shafaqna.com

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here