شفقنا رسانه– سیروس علی نژاد در روزنامه اعتماد نوشت: چندی پیش دوستی (حمیدرضا ابک) در یک سخنرانی از آفت‌های مطبوعات می‌گفت؛ از نبود مانیفست و نبودن مدیران لایق و از این قبیل. قرار بود معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد هم – که خود مطبوعاتی شناخته شده‌یی است – در مجلس حضور داشته باشد اما دیر رسید و حیف که سخنان او را نشنید. بعد از سخنرانی فرصت نشد به این دوست بگویم یک نکته اساسی را در فهرست آفت‌های مطبوعات جا انداخته است و آن وجود نداشتن هر نوع برنامه‌ریزی در کشور برای مطبوعات است. اینکه ما در این کشور با وجود ماهواره‌ها و سایت‌ها و شبکه‌های اینترنتی و… به چند تا روزنامه، مجله، نشریه، هفته‌نامه و ماهنامه و گاهنامه نیاز داریم؟
آن‌جور که از روی دکه‌های روزنامه‌فروشی می‌توان دریافت در حال حاضر حدود ۶۰، ۷۰ روزنامه سراسری داریم. نشریات و روزنامه‌های شهرستان‌ها و استان‌ها، بیرون این آمار قرار می‌گیرند. برای ۶۰، ۷۰ روزنامه واقعا مدیر مطبوعات داریم؟ شاید برای چند تا روزنامه نیروی ماهر روزنامه‌نویس، چه مقدار کاغذ و چه مقدار پول تبلیغات داریم؟ اینها محاسباتی است که برای برنامه‌ریزی در زمینه مطبوعات ضرورت دارد. شاید عده‌یی بگویند چرا می‌خواهید تعداد مطبوعات را محدود کنید؟ روزنامه‌ها و نشریات هم مانند هر کالای دیگری تولید می‌شوند و آنقدر که جامعه ایرانی ظرفیت دارد می‌فروشند. واقع این است که ما مطبوعاتی در حد استاندارد نداریم. تیراژ مطبوعات به نحو اسف‌آوری پایین است. مردم از دکه‌ها روی برتافته‌اند. مشکل هم فقط در آزادی بیان و محدودیت‌های شناخته شده نیست. ما روی دکه‌ها با بازار آشفته‌یی مواجه هستیم. اهل حرفه در صحنه حضور ندارند. برعکس صحنه از نااهل پر است.  به نظر من این جور می‌رسد که سوبسید دولتی آفت بزرگ مطبوعات و به خصوص روزنامه‌ها شده است. سوبسید سبب می‌شود هیچ روزنامه‌یی ترس از شکست و ورشکستگی نداشته باشد. پیداست که دولت به یکی، دو روزنامه احتیاج دارد و طبعا باید هزینه آنها را بپردازد. اما بقیه روزنامه‌ها و مطبوعات باید بر اساس رقابت در جامعه به زندگی‌شان ادامه دهند، نه با تکیه بر سوبسید دولت. تنها راه نجات مطبوعات این است که وزارت ارشاد هم به آزادی بیان میدان بدهد و هم پرداخت هرگونه سوبسیدی را منتفی کند تا جامعه به میزان واقعی نیاز خود برسد. وقتی میدان کار برای مطبوعات باز و آزاد بود و سوبسید دولتی هم در کار نبود، بحث کیفیت و رقابت در مطبوعات جدی خواهد شد؛ همه آنانی که با تکیه به سوبسید دولت وارد عرصه شده‌اند بیرون خواهند افتاد، تنها کسانی باقی خواهند ماند که اهل حرفه هستند، کسانی باقی خواهند ماند که بتوانند بهتر مدیریت کنند، بهتر روزنامه‌نویسی کنند و بیشتر به نیازهای جامعه پاسخ دهند. به این ترتیب یک بازار واقعی بر اساس عرضه و تقاضا شکل خواهد گرفت. مطبوعات کیفیت بهتری خواهند یافت. مدیران برجسته‌یی پیدا خواهند شد و به مطبوعات روی خواهند آورد. روزنامه‌نویسان زبده و خبرنگاران کارآمد در عرصه خواهند ماند و بقیه به کارهای دیگر خواهند پرداخت. میزان مصرف کاغذ پایین خواهد آمد. تیراژ مطبوعات افزایش خواهد یافت. خوانندگانی که فعلا از دکه‌های مطبوعات روی گردانده‌اند دوباره به دکه‌ها روی خواهند آورد. همه‌چیز به روال طبیعی‌اش باز خواهد گشت و ما دارای مطبوعاتی خواهیم شد که با نیازهای واقعی جامعه متناسب خواهد بود و به نیازهای جامعه هم بهتر پاسخ خواهد داد.

انتهای پیام