زمان انتشار : ۹ اسفند ,۱۳۹۳ | ساعت : ۰۵:۰۲ | کد خبر : 461063 |

رعایت حداقل‌ها در شرح‌عکس‌نویسی فعلا راضی کننده است؛ دو روی سکه‌ی «داستان عکس» ایسنا

شفقنا رسانه- علیرضا عمادالدین: چند ماهی است که بخش ایسنا پلاس در خبرگزاری دانشجویان ایران راه‌اندازی شده است و در فاصله‌های زمانی نامشخص مطالبی با عنوان «داستان عکس» منتشر می‌کند. این مطالب توضیح مفصلی درباره‌ی چند عکس یا گزارش تصویری ارایه می‌کنند. این در حالی است که گزارش تصویری‌های ایسنا مثل سایر خبرگزاری‌های ایرانی کمتر به شرح عکس می‌پردازند و همان طور که در تمام خبرگزاری‌های ایرانی معمول است و مشاهده می‌شود گاهی حتی مقدمه‌ای چند خطی در ابتدای گزارش تصویری وجود ندارد. این اتفاق در ایسنا پلاس این سوال را ایجاد می‌کند که آیا قرار است موجی در خبرگزاری‌های ایرانی بیاید تا شرح عکس، اهمیت بیشتری پیدا کند و شرایطی فراهم شود که بیننده‌ی ایرانی از دیدن عکس‌ها با شرح  لازم لذت بیشتری ببرد. مرتضی فرج آبادی دبیر عکس خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در گفت‌وگو با شفقنا رسانه راه‌اندازی این بخش را برای کسانی می‌داند که بیشتر به خواندن علاقه دارند تا دیدن. او می‌گوید: «داستان عکس آغاز به کار کرد تا عکس‌های نیازمند توضیح در یک بخش فرعی تفصیل بیشتری پیدا کنند. بعضی وقت‌ها لازم است شرح عکس مفصل‌تری برای یک عکس نوشته شود که در گزارش تصویری تا این حد نمی‌توان درباره‌ی آن صحبت کرد. بر همین اساس ما تصمیم گرفتیم که در بخش «داستان عکس» این کار را انجام دهیم و درباره‌ی عکس‌های این چنینی شرح عکس مفصل‌تری بنویسیم تا مخاطب بیشتر با آن موضوع ارتباط برقرار کند.»

فرج‌آبادی ادامه می‌دهد: «اگر من بخواهم این حجم شرح عکس را مثل ایسنا پلاس در گزارش تصویری کار کنم، نصف صفحه با شرح عکس پُر می‌شود. شما نمی‌توانید این حجم متن را در شرح عکس بگنجانید؛ چرا که از لحاظ حرفه‌ای تعداد کاراکتری که برای شرح‌عکس نویسی می‌توان زیر عکس نوشت، محدود است. ما تا آنجا که ‌بتوانیم برای عکس‌هایمان شرح عکس می‌نویسیم؛ اما در گزارش‌های تصویری، شما بخش عمده‌ای از گزارش را تصویری می‌بینید؛ یعنی شاید نتوانید در همه جای گزارش از متن استفاده کنید. به نظر من حجم کاراکتر متنی خوانده شده توسط مخاطب در گزارش تصویری خیلی کم است. مخاطبان در گزارش تصویری دوست دارند خیلی خلاصه تر از این شرح عکس را ببینند. لذا بخش ایسنا پلاس برای کسانی است که بیشتر دوست دارند بخوانند تا ببینند.»

استانداردهای جهانیِ شرح عکس نویسی نیز بر این نکته تاکید می‌کنند که شرح عکس باید حتی الامکان مختصر و مفید باشد. شرح عکس، اطلاعات بیشتری از آنچه در عکس می‌بینید، در اختیار شما قرار می‌دهد. اطلاعاتی شناسنامه‌ای درباره‌ی آدم‌ها، فضای عکس و گاهی شرح اتفاقات قبل یا بعد از عکاسی که عکس را برای مخاطب جذاب‌تر می‌کند. اسماعیل عباسی، مدرس عکاسی نیز بر اهمیت فراوان شرح عکس نویسی تاکید می‌کند و مثال می‌زند که رسانه‌های سطح اول دنیا به خاطر شرح عکس حتی عکاس خود را اخراج کرده یا در مواردی انتشار روزنامه‌شان را به تعویق انداخته‌اند. عباسی می‌گوید: «در رشته‌ی روزنامه‌نگاری یکی از اصلی‌ترین تاکیدها روی شرح عکس نویسی است. در تمامی رسانه‌های دنیا شرح عکس نویسی به عنوان یک اصل اولیه مورد پذیرش است. در کتاب فتوژورنالیسم می‌بینیم که به خاطر شرح عکس یک عکاس اخراج شده یا روزنامه‌ای دیرتر منتشر شده تا مشخص شود اسم و هویت شخص دیده شده در عکس چیست. تاخیر دو سه ساعته در چاپ یک روزنامه به معنای متحمل شدن ضرر زیادی است اما مسوولان روزنامه این ضرر را متحمل شده‌اند تا زیرنویس و شرح عکس را به روزنامه برسانند. شرح‌عکس‌نویسی بسیار جدی‌تر از آن است که ما تصورش را می‌کنیم؛ در بیشتر گزارش تصویری‌هایی که امروز در رسانه‌هایمان می‌بینیم، یک سری عکس را داخل صفحه ریخته‌اند؛ روی لفظ ریختن تاکید دارم. ممکن است امروز نیازی به شرح عکس احساس نشود و وقتی عکس آقای روحانی را می‌بینیم متوجه شویم که این شخص حسن روحانی رییس جمهور ایران است، اما ۲۰ سال بعد که کسی ایشان را نمی‌شناسد. اگر امروز من و شما عکس قوام‌السلطنه را در صفحه یک روزنامه ببینیم و اسمش نوشته نشده باشد آیا می‌فهمیم او کیست؟ قطعا او را نمی‌شناسیم؛ حتی افراد قبل از انقلاب اسلامی نیز او را نمی‌شناسند، چه برسد به دوره‌های بعد»

با وجود اهمیت زیادی که شرح‌عکس‌نویسی در انتقال هرچه بهتر پیام یک گزارش تصویری به مخاطب دارد، اما هنوز هم ضعف‌های زیادی در رسانه‌های ایرانی در زمینه شرح‌عکس‌نویسی دیده می‌شود. امروز کمتر رسانه‌ی ایرانی را می‌توان دید که از شرح عکس –مطابق با استاندارد جهانی- به درستی استفاده کند. اسماعیل عباسی معتقد است که این کمبود ناشی از عدم آموزش مناسب برخی از دبیران عکس رسانه‌ها در رشته‌ی عکاسی است: «به نظر من اصلی‌ترین دلیل جدی نگرفتن شرح عکس این است که شاید دبیران عکس رسانه‌های ما تحصیلکرده‌ی این رشته نیستند. به نظر من کسانی که از طریق آموزش و تحصیل به این رشته رسیده‌اند، اولین چیزی که رعایت می‌کنند، شرح عکس نویسی است.»

البته کارهای متنوعی نیز در زمینه‌ی شرح‌عکس‌نویسی در خبرگزاری‌های مختلف انجام شده است اما نه آن چنان که بایسته و شایسته است؛ یکی از همین کارهای متنوع داستان عکس ایسنا پلاس است. مرتضی فرج آبادی با تاکید بر این که گزارش‌های تصویری ما و داستان عکس در بخش ایسنا پلاس مکمل یکدیگرند، می‌گوید: «گزارش‌های تصویری ما و داستان عکس به هم لینک می‌شوند و پوشش بهتری از یک موضوع را ارایه می‌دهند. داستان عکس به این صورت است که بچه‌های ایسنا پلاس به سلیقه‌ی خودشان یک تعداد عکس را انتخاب می‌کنند، سپس با عکاس مشورت و درباره‌ی سوژه‌ی گزارش سوال می‌کنند و خودشان شرح عکس می‌نویسند. یعنی سرویس عکس ما این کار را نمی‌کند، بلکه آنها در بخش ایسنا پلاس می‌خواهند به عنوان یک فضای جدید این کار را انجام دهند. یعنی به عنوان یک خبر به آن نگاه می‌کنند نه یک عکس و گزارش تصویری.» در انتها اسماعیل عباسی با تاکید بر این که هنوز بخش داستانِ عکسِ ایسنا پلاس را ندیده و نمی‌تواند به طور دقیق و قطعی نظرش را درباره‌ی این بخش بگوید، گفت: «اگر نوشته‌ها و شرح عکس‌ها در این بخش واقعی و از تخیل سرچشمه نگرفته باشند، خوب است. چراکه مقوله‌ای به نام عکس‌نوشت داریم که در آن یک عکس انتخاب می‌شود و هرکس براساس الهامی که از آن عکس می‌گیرد، مطلبی را می‌نویسد. اگر به این شکل باشد، یک امر خیالی است و فایده‌ای ندارد. اما اگر با مشورت آن عکاس و بر اساس واقعیت نوشته شود، چیز بدی نخواهد بود. حتی ممکن است این نوع کار جای خودش را بین مخاطبان باز کند. به این دلیل که اطلاعات بیشتر و جامع‌تری درباره‌ی عکس می‌دهد، اتفاق خوبی است. اما ما هنوز با حداقل‌ها کلنجار می‌رویم. این که هر عکس منتشر شده باید حداقل شرحی شامل نام شخص حاضر در عکس، تاریخ عکس و محل عکاسی داشته باشد.»

انتهای پیام

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here