شفقنا رسانه– فضل الله یاری در روزنامه شرق نوشت: سرانجام فشار گروه هایی از پزشکان بر رسانه ملی، جواب داد و پخش سریال طنز «درحاشیه»، ساخته مهران مدیری قطع شد و البته کارگردان لحظاتی پس از پخش آخرین قسمت، بر صفحه تلویزیون ظاهر شد و خطاب به مردمی که در یک ماه گذشته بیننده سریال او بودند، گفت که این مجموعه ادامه پیدا خواهد کرد. ولی با زیرکی اضافه کرد که «اما نمی دانم کی و چگونه» تا به مخاطبانش بگوید که به این حرفش چندان امیدی نداشته باشند. آنها که جلو پخش آن را گرفته اند، می توانند جلو ساخت ادامه آن را نیز بگیرند. مهران مدیری و همکارانش، کارشان ساختن سریال هایی از این دست است، به همین دلیل این نوشته تلاش می کند تا توجه این هنرمندان و البته مردم را در حد یک «پیشنهاد سوژه» به گوشه ای از اتفاقات چندماه گذشته کشور جلب کند. حوزه آموزش عالی کشور، در چندسال گذشته پر است از موقعیت هایی که می تواند، واجد صحنه هایی کمیک و خنده آور باشد، اگرچه ممکن است، در این میانه نم اشکی نیز به چشم بیاورد و حسرتی را در گوشه جان دلسوزان کشور بکارد. این صحنه ها می تواند از یک کارگردان جدی، یک کمدین بسازد، چه رسد به کسی که سال ها در این زمینه فیلم می سازد. 
داستان هرکدام از کسانی که در سال های گذشته بدون داشتن ملاک های لازم برای ادامه تحصیل، توانسته اند فرصت هایی «بورسیه ای» از جوانان کوشا و فرهیخته کشور بربایند و به یمن داشتن کسانی در مناصب مهم، بی هیچ دردسری این فرصت ها را شکار کنند، می تواند مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند. شاید بتوان از این رهگذر یک مجموعه سه هزار قسمتی ساخت و هم ملتی را از دست کرشمه های هرشبه خرم سلطان و فاطماگل، راحت کرد و هم خیال مدیران رسانه ملی را از بابت نداشتن مخاطب. 
– مثلاموقعیت پدری که خود رئیس یک دانشگاه بوده و ترجیح داده تا با گردش قلمش فرصتی فراهم کند تا پسر و دختر جوانش در دانشگاه خودش(!) دکتر شوند و لابد با ماشین دانشگاه هم بیایند و بروند و جلو چشم بابا باشند، پر است از لحظات خنده آور و نشاط آفرین. 
– یا دانشجویی که در دوره لیسانس، به ضرب و زور خواهش و تمنا از استادان نمره گرفته، به ناگهان در سکانسی دیگر در حال تحصیل در مقطع دکترای بهترین دانشگاه کشور دیده می شود، نیاز چندانی به اضافه کردن دیالوگ های خنده دار و موقعیت های کمیک ندارد و خود بدون تلاش چندانی خنده را بر لب های مخاطب خواهد آورد. 
– همین دانشجو در موقعیتی دیگر در حال تدریس در دانشگاه باشد و در این موقعیت جدید، از دانشجویان می خواهد که به تلاش های خودشان متکی باشند و در لابه لای توصیه های خود، از تلاش های شبانه روزی اش در دانشگاه های کمبریج و آکسفورد و تحمل دشواری ها در مراحل مختلف زندگی سخن بگوید، خود می تواند هر بیننده عبوسی را به خنده وادار کند. 
– می توان زندگی دانشجویی را تصویر کرد که شب درس می خواند، روز درس می خواند، توی خانه درس می خواند، در صف اتوبوس درس می خواند. هم زمان می توان مسئولی را نیز به تصویر کشید که صبح در مجلس یا جای دیگری در حال نطق است، عصر در حال افتتاح پروژه ای است. شب در حال رایزنی و لابی گری سیاسی برای انتخابات است و زمانی دیگر در یک سفر خارجی برای بهبود کیفیت رابطه با جهان خارج باشد. بعد هم در موقعیتی تازه، نام مسئول مربوطه را در ردیف دوم یا سوم (اول خوب نیست، اصطلاحا خیلی تابلو می شود) پذیرفته شدگان مقطع دکترای بهترین دانشگاه کشور مشاهده کرد. از آن طرف دانشجوی درس خوانی که در این آزمون رد شده و دارد به زمین و زمان می خندد، می تواند خنده را بر لب مخاطبان بیاورد. 
– در موقعیتی دیگر می توان جوانی که لیسانس، فوق لیسانس و دکترایش را از بهترین دانشگاه کشور و با معدل بالاگرفته، به تصویر کشید که در حال طی کردن مراحل عجیب وغریب گزینش در هیات علمی دانشگاهی در دورترین نقطه کشور است و هم زمان فرزند یکی از مسئولان را نشان داد که همان طور که در حال گذراندن واحدهای فوق لیسانس است، مراحل اداری عضویت در هیات علمی مهم ترین دانشگاه پایتخت را هم طی می کند. باز هم می توان در این حوزه از این دست تصاویر خلق کرد که هرکدام می تواند برای ساعاتی آنتن تلویزیون را پر کند؛ اما این تنها مزیت این حوزه نیست، بلکه ویژگی دیگر این حوزه این است که هیچ کدام از این افراد – مانند برخی از پزشکان – نمی توانند معترض کارگردان باشد و باوجود اینکه آدم های قدرتمندی هم هستند، اما ترجیح می دهند سکوت کنند و به گونه ای عمل کنند که کسی گمان نبرد که این سریال زندگی، کار و تحصیل آنها را نشانه رفته و حتی ممکن است همراه با مخاطبان و البته از ته دل به این موقعیت کمیک، بخندند. به همین راحتی، نه معترضی پیدا می شود و نه معارضی!

انتهای پیام