زمان انتشار : ۹ اردیبهشت ,۱۳۹۴ | ساعت : ۰۶:۴۴ | کد خبر : 460025 |

این حجم تخیل قابل‌قبول نیست

شفقنا رسانه– ایمان پاکنهاد در روزنامه شرق نوشت:  همه‌اش می‌توانست تخیل باشد. حسین قندی با آن قامت کشیده و رعنا، سر کلاس گزارش‌نویسی نشسته باشد و به زبان‌های سرخ و سرهای سبزی که تنگ کنار هم نشسته‌اند سوژه‌ای ناب داده باشد: «فرض کنید من مُرده‌ام و به تشییع جنازه من رفته‌اید. از تخیل خودتان استفاده کنید و گزارش این مراسم را بنویسید.» و یکی این‌طور نوشته باشد:  باد اردیبهشت، غبار تهران را روفته است. کوهنوردِ تنها از چندکیلومتری توچال پیداست. انگار می‌رود تا برسد به قله و از آن بالا نگاه خیره‌اش را بیندازد بر تهرانِ بیکرانه که چند روز پیش یکی از قله‌های روزنامه‌نگاری‌اش را از دست داد. حالا دوستان و شاگردانش جلو مرکز مطالعات رسانه‌ها جمع شده‌اند تا او را به قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا(س) تشییع کنند. فریدون صدیقی، دوست دیرینش دست‌هایش را مثل شاعرها بالا برده و از قیصر امین‌پور سطری می‌خواند در مرگ رفیق ازدست‌رفته: «قطار می‌رود، تو می‌روی، تمام ایستگاه می‌رود…». علی‌اکبر قاضی‌زاده آرام گوشه‌ای ایستاده، یونس شکرخواه دستی به زیر چانه نهاده، احمد توکلی بی‌صدا می‌گرید، قطره‌ای اشک از گونه محمدمهدی فرقانی به زیر می‌غلتد و جانِ بی‌جانِ قندی، پیچیده در ترمه، در آمبولانس آرام می‌گیرد.  قطعه ٢۵۵، ردیف ٣٨، شماره ۴ در آرامستان بهشت زهرای تهران آشیانه تازه حسین قندی است. می‌رود کنار علیرضا فرهمند و احمد بورقانی و مهران قاسمی و «خواب اقاقیاها را می‌میرد».  همه‌اش می‌توانست تخیل باشد. تخیل باشد که انجمن صنفی روزنامه‌نگاران را بستند. که حسین قندی را از تدریس در دانشگاه محروم کردند. که جمعیت حاضر در تشییع به زحمت به ٢٠٠ نفر می‌رسید. اشک‌های آن روزِ همسر و دخترهایش هم می‌توانست تخیل باشد. اما می‌توانست واقعیت باشد که حسین قندی به قول علی‌اکبر قاضی‌زاده «با خنده‌ای به قدوقواره جهان و جهانیان» یک لحظه برخیزد و حاشیه بنویسد بر این مطلب که «این حجم تخیل در گزارش قابل‌قبول نیست. چاپ نشود.» اما نه آن تخیل، تخیل بود و نه این واقعیت، واقعی.

انتهای پیام

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here