شفقنا رسانه- می‌گویند وقت نداریم! به نظر می‌رسد برخی از خبرنگاران و حتی خبرنگاران ورزشی هم ورزش را یک پدیده دور از دسترس می‌دانند. آنها که به طور مداوم درگیر اخبار، مسابقات و فعالیت‌های ورزشی هستند، چه قدر ورزش می‌کنند؟ علت اصلی ورزش نکردن خبرنگاران ورزشی چیست؟ چگونه می‌توان انگیزه ورزش کردن را در بین خبرنگاران گسترش داد؟

ورزش باید در اولویت خبرنگاران باشد

امیرکمالی، خبرنگار توپ و تور ایسنا، معتقد است اگر ورزش کردن برای خبرنگاران در اولویت باشد، حتما ورزش می‌کنند و در برنامه روزمره خود زمانی را به ورزش کردن اختصاص می‌دهند. او می‌گوید: من اگر آخر هفته‌ها شیفت نباشم ورزش شنا و دوندگی را انجام می‌دهم و چون مسوول رسانه‌ای تیم‌های شنا هستم، معتقدم ورزش‌های آبی موجب آرامش انسان می‌شوند. قبل از این که به عنوان خبرنگار ورزشی شروع به کار کنم، بیشتر بدن‌سازی کار می‌کردم.

کمالی می‌گوید: معمولا خبرنگاران ورزشی بعد از تمام شدن برنامه‌های ورزشی، شروع به ورزش کردن می‌کنند. مثلا وقتی لیگ برتر در نیمه دوم سال تمام می‌شود ما در خانه والیبال تهران، والیبال بازی می‌کنیم. اگر ورزش‌های حرفه‌ای را به طور منظم انجام ندهیم، موجب آسیب رسیدن به بدن می‌شود. مثلا من به ورزش بدن سازی علاقه زیادی دارم اما به دلیل این که ممکن است چند روز این ورزش را انجام دهم اما روز بعد به علت مشغله‌های کاری انجام ندهم، کلا از انجام آن صرف‌نظر می‌کنم. در کل می‌توانیم ورزش‌های عمومی و همگانی انجام دهیم که حرفه‌ای نباشد و به بدن ما فشار و آسیب زیاد وارد نکند.

او علت اصلی ورزش نکردن خبرنگاران را ناشی از تنبلی خود آنها می‌داند و می‌گوید: فدراسیون اسکواش و شنا، سانس‌هایی برای خبرنگاران ورزشی در نظر گرفته‌اند تا از امکانات این فدراسیون‌ها استفاده کنند. خبرنگاران هفته اول و دوم از این اقدام، خوب استقبال کردند اما متاسفانه از هفته سوم از تعداد حضور خبرنگاران برای استفاده از این امکانات بسیار کم شد. بنابراین عدم مراجعه مستمر خبرنگاران برای استفاده از امکانات باعث شد که فدراسیون‌های مختلف علی‌رغم صرف هزینه‌های زیادی، انگیزه‌ای برای ادامه فعالیت‌های خود نداشته باشند. به نظر من علت اصلی عدم مراجعه مستمر خبرنگاران، تنبلی خود آنهاست که کارهای متفرقه خودشان را به ورزش کردن ترجیح می‌دهند چون خبرنگاران ورزشی هر وقت بخواهند امکانات ورزشی در اختیار آنها قرار داده می‌شود.

خبرنگاران ورزشی به علت کمبود وقت ورزش نمی‌کنند

فرشته سیفی ناجی، خبرنگار بسکتبال باشگاه خبرنگاران، علت ورزش نکردن خود و همکاران را  کمبود وقت می‌داند و می‌گوید: به علت درگیر بودن با حوزه کاری فقط در هفته سه الی چهار روز، ایروبیک، زومبا و ورزش‌های سبک انجام می‌دهم.

او ادامه می‌دهد: این مساله در بین دیگر همکاران خبری من نیز وجود دارد، به طوری که تعداد محدودی از آنها ورزش می‌کنند و مابقی، ورزش را به صورت یک کار حرفه‌ای دنبال می‌کنند. اگر در محیط‌های کاری شرایطی ایجاد شود که روزها و حتی ساعت‌های خاصی به ورزش کردن اختصاص داده شود و سردبیرها هم همکاری کنند و بگویند در این ساعت به جای کار باید ورزش کنید، ما تحولات زیادی را شاهد خواهیم بود. شرایط کاری ما به گونه‌ای است که فقط آخر هفته‌ها سر کار نمی‌رویم بنابراین ترجیح می‌دهیم به جای ورزش کردن، استراحت کنیم.

سیفی ناجی می‌گوید: خانم‌های خبرنگار ورزشی یک تیم والیبال تشکیل دادند و هفته‌ای چند بار تمرین می‌کردند اما به علت شرایط کاری و مشکلات دیگر ادامه پیدا نکرد. آقایان خبرنگار ورزشی تیم‌های فوتبال تشکیل می‌دهند و به طور مدام ورزش می‌کنند.

علی ایزدی، خبرنگار حوزه فوتبال ایسنا، یکی از آفت‌های کار خبرنگاری را ورزش نکردن می‌داند و می‌گوید: خبرنگاران ورزشی با وجود این که باید بسیار ورزش کنند، متاسفانه فرصتی برای این کار پیدا نمی‌کنند به طوری که برنامه‌ریزی برای ورزش کردن برای آنها بسیار سخت می‌شود. شاید تصور این باشد که خبرنگاران ورزشی فعال و پر جنب و جوش هستند اما این فعالیت‌ها و تحرکات، ورزش محسوب نمی‌شود. ما ممکن است به صورت پراکنده در هفته ورزش کنیم. معمولا همکاران ورزشی من نیز مشکل وقت و زمان را علت اصلی ورزش نکردن می‌دانند. در واقع جریان کوزه‌گر و کوزه شکسته است. خبرنگاران در کل و خبرنگاران ورزشی به صورت اختصاصی و ویژه، وقت آزاد ندارند تا برای خود تصمیم بگیرند که چه ساعت‌هایی را به ورزش کردن اختصاص دهند در حالی که لازمه کار خبرنگاری داشتن تنی سالم است تا فعالیت‌های خبری را با انرژی انجام دهد.

او از این که فدراسیون‌های مختلف امکانات زیادی در اختیار خبرنگاران ورزشی قرار می‌دهند ابراز خوشحالی می‌کند و می‌گوید: من کم و بیش با فدراسیون‌هایی رو به رو شدم که امکاناتی برای ورزش کردن در اختیار خبرنگاران قرار می‌دهند اما امکانات یک طرف قضیه است و فرصت استفاده از این امکانات طرف دیگر.

ایزدی می‌گوید: اگر سازمانی یا فدراسیونی بخواهد زمانی را برای استفاده خبرنگاران از امکانات ورزشی در نظر بگیرد باید این نکته را مورد توجه قرار دهد که کار خبرنگاری زمان نمی‌شناسد و باید این فرصت، متناسب و هماهنگ با برنامه کاری خبرنگاران باشد. ضمن این که باید با تمام مسوولان مربوطه هماهنگی‌های لازم را داشته باشد تا مبادا با قشر خبرنگار با بی‌احترامی برخورد شود و همچنین نباید در قبال این امکانات و تسهیلات، انتظاراتی از خبرنگاران داشته باشند.

علت اصلی ورزش نکردن، تنبلی است

مهدی رحمانیان، مدیر مسوول روزنامه شرق، دلیل ورزش نکردن خبرنگاران را به علت کمبود وقت نمی‌پذیرد و می‌گوید: من فکر نمی‌کنم خبرنگاران ورزشی ما خیلی اهل ورزش کردن باشند بلکه این قشر از خبرنگاران به ورزشکاران و خبرهای مرتبط با آنها علاقه دارند. من از بین همکارانم تا جایی که می‌شناسم، کسی اهل ورزش کردن نیست.

او معتقد است: مشکل همه ما در زندگی نداشتن برنامه است بنابراین معمولا از کمبود وقت گلایه می‌کنیم و در این کمبود وقت از اولین چیزی که می‌گذریم، ورزش کردن است. اگر خبرنگاران بگویند ما به علت کمبود وقت، ورزش نمی‌کنیم من حرف آنها را نمی‌پذیرم.

رحمانیان که خود هم ورزش نمی‌کند، درباره‌ی علت ورزش نکردن خود می‌گوید: من علت ورزش نکردن خودم را توجیه نمی‌کنم. ما در صورتی می‌توانیم بگوییم فرصت و زمان نداریم که برای غذا خوردن و خوابیدن هم فرصت نداشته باشیم. اگر ما برای خوردن وخوابیدن وقت می‌گذاریم و باور داشته باشیم که ورزش کردن برای سلامتی مانند غذا و خواب لازم است حتما برای ورزش کردن وقت می‌گذاریم. اما ما در حوزه ورزش کردن به یقین نرسیدیم بنابراین آن را حذف می‌کنیم. به نظر شما آیا یک مدیر مسوول دغدغه‌های بیشتری دارد یا یک خبرنگار؟ من به عنوان یک مدیر مسوول ورزش نمی‌کنم نه به دلیل این که وقت ندارم به دلیل این که کاهلی می‌کنم.

او ادامه می‌دهد: خبرنگاران ما هم اگر صادقانه بخواهند صحبت کنند، علت اصلی ورزش نکردن خود را باید کاهلی بدانند نه کمبود وقت. من افراد پر مشغله‌ای را می‌شناسم که ورزش آنها حتی به مقدار کم، همیشه تداوم دارد. من خودم ورزش نمی‌کنم و از این بابت بسیار از خودم ناراضی هستم.

ورزش کردن باید در اولویت کار خبرنگاران قرار بگیرد

هدیه خطیبی، خبرنگار روزنامه گل، هم علت اصلی ورزش نکردن خبرنگاران را کمبود وقت نمی‌داند بلکه معتقد است اگر ورزش کردن برای خبرنگاران مهم باشد حتما آن را در برنامه روزمره خود قرار می‌دهند. او می‌گوید: من بیشتر تنیس، شنا و پیاده‌روی را انجام می‌دهم اما زمانی که مسابقات تیم‌ها و مسابقات لیگ شروع شود امکان این که وقت آزاد داشته باشم و ورزش کنم، بسیار کم است.

او می‌گوید: اما بین خبرنگاران ورزشی، کسانی هستند که در رشته‌های تخصصی فعالیت می‌کنند. به نظر من، تصمیم‌گیری برای ورزش کردن بستگی زیادی به خود خبرنگاران دارد. فدراسیون‌ها هم تمهیداتی برای استفاده خبرنگاران از امکانات ورزشی در نظر گرفته‌اند و حتی برای خبرنگاران کلاس‌هایی برگزار می‌کنند و برای آموزش آنها مربیانی را دعوت به کار می‌کنند. اما متاسفانه ساعت‌های این کلاس‌ها با زمان حضور خبرنگاران در محل کار تداخل دارد.

خطیبی ادامه می‌دهد: فقط خود خبرنگاران می‌توانند در برنامه‌های خود، ورزش کردن را در اولویت قرار دهند. مشغله‌های زندگی روزمره افراد به حدی نیست که نتوانند در برنامه‌های روزانه خود ساعاتی را به ورزش کردن اختصاص دهند. بنابراین اگر من علت اصلی ورزش نکردن را مشغله‌های زیاد کار و زندگی بدانم فقط در حال توجیه کردن بی‌برنامگی خودم هستم. برای من اولویت اول کار است درحالی که می‌توانم ورزش کردن را در اولویت اول قرار دهم. اگر مدیر مسوول‌ها ساعت‌هایی را به ورزش کردن خبرنگاران اختصاص دهند اتفاق خوبی رخ می‌دهد چون ذهن خبرنگار آزاد می‌شود و می‌تواند فقط به ورزش کردن فکر کند.

تمایل به ورزش کردن نیازمند انگیزه های  درونی و بیرونی است

محسن معتمدکیا، مدیر رسانه‌ای تیم ملی فوتبال، بهانه کردن مشغله‌های کاری برای ورزش نکردن را یک توجیه می‌داند و می‌گوید: از زمانی که کار خبر را شروع کردم به علت مشغله‌های کاری، ورزش کردن را ترک کردم. من قبلا هندبال کار می‌کردم. کسانی که از بین همکاران خبری فرصت بیشتری دارند، به طور مرتب ورزش می‌کنند. ما تیمی به نام رسانه ورزش داریم که بسیاری از خبرنگاران مطرح کشور در این تیم هستند و هفته‌ای دو جلسه تمرین می‌کنند.

او ادامه می‌دهد: به نظر من اگر ذهن خبرنگاران را آزادتر بگذاریم تا دغدغه‌های ذهنی آنها کمتر شود، این اتفاق خود به خود باعث می‌شود نه تنها خبرنگاران ورزشی بلکه خبرنگاران حوزه‌های مختلف نیز بتوانند بیشتر ورزش کنند. ورزش کردن مداوم و مستمر علاوه بر عنصر علاقه نیاز به انگیزه‌های درونی و بیرونی نیز دارد. مثلا تناسب اندام یا حفظ سلامت جسمی و روحی می‌تواند از انگیزه‌هایی باشد که ما را به سمت ورزش کردن سوق دهد.

او در پاسخ به این پرسش که آیا موافق است مدیر مسوولان روزهایی را برای ورزش کردن در اختیار خبرنگاران قرار دهند، می‌گوید: به خبرنگار و رسانه نگاه ابزاری وجود دارد و من بعید می‌دانم مدیر مسوولان بتوانند روزها یا حتی ساعت‌های خاصی را برای خبرنگاران آزاد بگذارند تا ورزش کنند، چون اولویت کار است. اما اگر این اتفاق رخ دهد انقلابی در ورزش به وجود می‌آید چون ورزش کردن عملکرد خبرنگاران را  بالا می‌برد و نشاط ایجاد می‌کند در نتیجه این عوامل می‌توانند در خروجی کار رسانه تاثیرگذار باشند.

خبرنگاران ورزشی باید به صورت حرفه‌ای ورزش کنند

احسان مازندرانی، مدیر مسوول روزنامه فرهیختگان، هم کمتر خبرنگار ورزشی را دیده است که به صورت حرفه‌ای ورزش کردن را دنبال کند. او می‌گوید: نمی‌دانم آیا استاندارد جهانی وجود دارد یا خیر برای این که ورزشی‌نویسان و خبرنگاران ورزشی حتما باید در ورزش خاصی تخصص داشته باشند یا نه.

او ادامه می‌دهد: آنچه ما در جامعه رسانه‌ای کشور می‌بینیم خبرنگاران ورزشی شادتر، سرزنده‌تر و خنده‌رو‌تر از خبرنگاران حوزه‌های دیگر هستند و این شاید به خاطر حضور در برنامه‌های ورزشی، ارتباط با ورزشکاران و حضور در محیط‌های ورزشی باشد. در عین حال فکر می‌کنم بهتر است ورزشی‌نویسان ما در مطبوعات و دیگر رسانه‌ها به صورت عمومی یا تخصصی ورزشی را در پیش بگیرند یا در چند ورزش تخصص پیدا کنند تا بتوانند بهتر، راحت‌تر و با عدالت بیشتری درباره مسایل و چالش‌های ورزشی بنویسند.

انتهای پیام