شفقنا رسانه– یک سال پیش، همین روزها بود که «مایکل براون»، دیگر تنها نام یک پسر نوجوان سیاه پوست نبود بلکه تبدیل شد به سمبلی برای اعتراض سیاه پوستان آمریکا به تبعیض نژادی‌ای که هنوز و از سال‌های پیش از لوترکینگ در این کشور باقی مانده است. مایکل براون نامش به نام شهر فرگوسن هم گره خورد و تا ماه‌ها بعد از آنکه او توسط گلوله یک پلیس سفیدپوست کشته شد، آن شهر و شهرهای دیگر، محلی شدند برای اعتراض و اعتصاب شهروندان و فعالان مدنی، هم سیاه‌پوست و هم سفیدپوست. در میانه همین هفته که گذشت و در آستانه سالگرد آن اعتراض‌های دنباله‌دار که اغلب به آشوب هم کشیده شدند، باز هم تجمعی به همین مناسبت در فرگوسن برگزار شد که آن هم به وضعیت اضطراری رسید، پلیس‌ها وارد عمل شدند و ۱۵۰ نفر را دستگیر کردند. فردای آن روز، اغلب روزنامه‌های آمریکا و چند روزنامه غیرآمریکایی از جمله گاردین، به این دو رویداد که گویی یک سال میان‌شان فاصله نبوده، در صفحه یک خود پرداختند.

بهترین عکس را اما نه روزنامه‌های آمریکا بلکه گاردین انتخاب کرد؛ عکسی تمام‌صفحه از این تجمع خیابانی که دو عنصر نمادین در خود دارد؛ پرچم آمریکا و یک سیاه‌پوست بدون لباس که می تواند یادآور شرایط ابتدایی بردگان سیاه‌پوست در سال‌های دور در آمریکا باشد. تیتر این گزارش، اشاره‌ای به گذشتِ یک سال دارد و خشونت تازه‌ای که در فرگوسن صورت گرفته است. توضیح عکس اما نگاهی خبری دارد و از پیشینه این سالگرد می‌گوید.

روزنامه نیویورک تایمز که شیوه پرداخت‌اش به موضوعات، غیرمستقیم، شخصی‌تر و داستان‌گونه است، این بار هم قبل از آنکه مراسم سالگردی برگزار شود، گزارشی را کار کرد که شاید در این روزها، عاملی برای تحریک به شمار بیاید؛ گزارشی از یک خانواده سیاه پوست که نامه‌ای دریافت کرده‌اند درباره محدودیتِ سکونت در سنت لوییس برای سیاه‌پوستان. روزنامه این را تحت عنوان تفکیک مسکن مطرح کرده و در تیتر جذاب خود از «خط پاک‌نشدنی میان سیاه و سفید» نوشته و طرحی چون طرح تفکیک مسکن میان سیاه پوستان و سفیدپوستان را چالشی برای پاک کردن آن خط دانسته است. عکس هم بسیار خلاقانه انتخاب شده است؛ مرد سیاه پوست و کودکش که تنها عناصر سیاه رنگ عکس هستند؛ باقی تصویر، پوشیده شده است با خانه‌ها و ماشین سفیدرنگ و اینجاست که تیتر، که از خط پاک‌نشدنی میان این دو رنگ گفته، عینیت پیدا می‌کند.

همین روزنامه، پس از درگیری‌های فرگوسن، عکسی را نه از درگیری‌ها که از اعتراض آرام چند سیاه‌پوست انتخاب کرد که چندان هماهنگی‌ای با تیترش نداشت چراکه تیتر، از «اعلام وضعیت اضطراری در فرگوسن، پس از تیراندازی» خبر می‌داد.

واشنگتن پست هم همین رویکرد را داشت؛ دو شماره در یک هفته منتشر کرد، یکی قبل از شلوغی‌ها و دیگری بعد از آن. شماره یکشنبۀ این روزنامه، تمام صفحه خود را به گزارشی اختصاص داد درباره آماری که مربوط به میزان کشته شدگانِ سیاه پوست غیرمسلح به دست پلیس‌های سفیدپوست، در یک سال اخیر است. در سال ۲۰۱۵، ۲۴ سیاه پوست غیرمسلح، اینگونه کشته شدند و تاکید روزنامه هم در گزارش، هم در آمار، و هم در تیتر بر «غیر مسلح» بودن سیاه پوستانی است که کشته شده‌اند؛ تلاشی برای شکستن این کلیشه که سیاه پوستان، خطرناک هستند و اغلب مسلح. در زیرتیتر اما با یک محاسبه ساده، روزنامه خبر می‌دهد که «در این یک سال، احتمال کشته شدن یک سیاه پوست غیرمسلح توسط پلیس، هفت بار بیشتر از یک سفیدپوست است». غیر از این اما روزنامه، عملا در صفحه یک خود، مراسم یادبودی برای آن افراد گرفت؛ نام تمام این بیست و چهارنفر را همراه با سن‌شان ذکر کرد و تصاویری را هم مربوط به مراسم ترحیم، ضمیمه‌ آن کرد. شمارۀ دوم این روزنامه اما تنها عکسی کوچک از تجمع سیاه پوستان را در صفحه خود کار کرد و در تیتر، از حکومت ترس در فرگوسن نوشت.

انتهای پیام