زمان انتشار : ۷ آذر ,۱۳۹۴ | ساعت : ۰۷:۱۴ | کد خبر : 456828 |

نقش سینما در مبارزه با آسیب‌های اجتماعی

شفقنا رسانه- آنچه در ادامه می‌خوانید در اعتماد منتشر شده است:

فرهاد توحیدی- سینما برای مخاطب جذابیت دارد؛ ماهیت اصلی سینما همین عنصر جذابیت است. جذابیتی که سینما را با جامعه پیوند داده و برای آن گستره وسیعی ایجاد کرده‌. همین‌ است که یکی از وظایف این هنر- صنعت، در کنار جنبه سرگرمی‌اش، به تصویر کشیدن مشکلات اجتماعی‌ است. سینما باید از گستره‌ خود در جهت مبارزه با آسیب‌ها و معضلات جامعه بهره بگیرد. اصلی‌ترین وظیفه سینما را بازنمایی حقایق جامعه می‌دانند، هنر هفتم ریشه در واقعیت‌ها دارد و باید مثل یک آیینه جامعه را نشان دهد. همین وظیفه سینماست که این رسانه‌ را آگاهی‌بخش و اثرگذار کرده، مردم جامعه‌ به آگاهی‌بخشی و اطلاع‌رسانی نیاز دارند و هرقدر آثار سینمایی بیشتری با این رویکرد تولید شوند، جامعه درک بهتری از شرایط پیدا خواهد کرد. این آثار با موضوعات و محورهای متنوع به دغدغه‌های اجتماعی مردم می‌پردازند و اثرگذار می‌شوند. نقش و تاثیری که سینما در جامعه ایفا می‌کند بر کسی پوشیده‌ نیست و همه به آن آگاهند. به همین دلیل است که سرمایه‌، وقت و انرژی زیادی برای تولید فیلم در همه کشورهای دنیا صرف سینما می‌شود و این امر حکایت از تاثیر‌گذاری پررنگ فیلم‌های سینمایی بر گروه‌های مختلف فکری دارد. سینمایی موفق است که نقش هدایتگر و راهبردی داشته‌باشد، برای افکار عمومی ذهنیت ایجاد کند و در بستر‌سازی و جریان‌سازی توانا ‌باشد. درام اجتماعی با همین رویکرد در سینما شکل گرفت و علاقه‌مندان زیادی را جذب خود کرد. این ژانر آمده که دغدغه‌، دردمندی‌ و رنج‌های مردم را در قاب سینما روایت کند. در سینمای ایران هم یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های مورد اقبال فیلمسازان، پرداختن به مسائل اجتماعی و نقد آنها است. فیلمسازان دوست‌دارند موضوعاتی را روایت کنند که برگرفته از اجتماع است و این موضوعات زمانی اثرگذار می‌شود که با نقد و واکاوی همراه شود. جامعه‌ای که با زبان هنر آسیب‌های اجتماعی را بیان می‌کند، گام فرهنگی مهمی در مبارزه با آسیب‌های اجتماعی برداشته‌ است. نقد سازنده یکی‌از نیازهای جامعه امروز است، نقدی که با هدف برطرف‌شدن مشکلات، ضعف‌هایی را که می‌بیند بررسی کند و برای حل آنها به مسوولان هشدار دهد. این نوع هشدار همیشه کاربردی خواهد بود و به بهبود شرایط کمک می‌کند. مثلا سال‌ها پیش رخشان بنی‌اعتماد فیلمی درباره اعتیاد جوانان ساخت با عنوان «خون‌بازی». این فیلم در دوران خود توانست تاثیر‌گذاری زیادی برای گروه‌های اجتماعی و نهاد‌های مسوول داشته‌ باشد. اتفاقاتی که بعد از اکران «خون‌بازی» در متن جامعه و مدیریت اجتماعی رخ داد، مشخص کرد فیلم به وظیفه‌ اصلی‌اش که تاثیر‌گذاری است، رسیده و موفق شده. فیلم «سنتوری» همین نقش را در دوره‌ خودش ایفا کرد و حرف‌هایی را زد که نیاز آن‌ دوران بود. یک اثر سینمایی باید نیاز‌های عصر خود را بشناسد و آنها در همان دوران به تصویر بکشد. در چنین شرایطی می‌توان از فیلم انتظار داشت روی جامعه اثر بگذارد و مسیرش را درست برود. این موضوع هم به نفع سینما خواهد بود وهم جامعه را از آسیب‌های مختلف نجات می‌دهد.
اما سینمای ما از جامعه عقب است و منتقد خوبی برای مشکلات جامعه نیست و وقتی می‌خواهد به سمت موضوعات و آسیب‌های اجتماعی برود، متهم به سیاه‌نمایی می‌شود و هزار مشکل و موانع سر راهش قرار می‌گیرد، همین‌است که به‌تازگی فیلمسازان می‌گویند؛ عطای فیلم اجتماعی را به لقایش می‌بخشیم و سراغ سوژه‌های دیگری می‌رویم که راحت‌تر می‌‌توان به آن پرداخت. اما توان‌هنری و تاثیرگذاری اجتماعی هنرمندان ایران معلوم و مشخص است و حتی می‌تواند بسیار فراتر از مواردی باشد که تاکنون از آنها دیده‌ایم. هنرمندان می‌توانند برای مبارزه با آسیب‌های اجتماعی مسوولان را همراهی کنند، هنرمندانی که با آثارشان طرح پرسش می‌کنند و مسوولان را به پیداکردن راه‌حل وامی‌دارند. هنر و هنرمند با این‌کارهاست که در جامعه جریان ایجاد می‌کند.
همین است که امروز یکی از نیازهای اساسی ما در سینما و جامعه این است که مدیران فرهنگی و برنامه‌ریزان به شناخت کافی در زمینه اثرگذاری سینما و آثار فرهنگی بر جامعه برسند، برای تقویت هرچه‌بیشتر این اثرگذاری تلاش کنند و سعه‌صدر و رواداری را در خود بالا ببرند. به‌همان میزانی که مشکلات و آسیب‌های اجتماعی روز‌به‌روز بیشتر می‌شوند انتظار می‌رود روش‌های فرهنگی مبارزه با آنها هم روز‌به‌روز قوت بگیرند و گسترده‌تر شوند. البته در شناخت و تقویت نقش آثار فرهنگی نه‌تنها مدیران ارشاد که مدیران تلویزیون هم وظایف مهمی‌دارند. حتی در این زمینه تلویزیون تاثیر و نقش مهم‌تری از سینما و تئاتر دارد. این رسانه‌رسمی به‌دلیل گستردگی مخاطب اثرگذارتر است. همین است که با برنامه‌سازی و تولید آثار فرهنگی می‌تواند جامعه را نسبت به خیلی از آسیب‌ها آگاه‌ سازد. اما متاسفانه به علت سوء تدبیر در سال‌های اخیر کارهای ارزشمندی در این حوزه تولید نمی‌شود. سال‌های قبل اوضاع کمی بهتر بود و کارهای بهتری با هدف مبارزه با مشکلات اجتماعی تولید می‌شد، مثلا برای مبارزه با بیماری ایدز برنامه‌ها و سریال‌هایی ساخته‌شد که اگرچه دیر بود اما توانست روی جامعه اثر بگذارد. حالا اما تلویزیون با نقش و تاثیر اصولی خود، کیلومترها فاصله گرفته‌ است و آمارهای آسیب‌های اجتماعی، نشان از جای خالی دو رسانه تاثیرگذار، سینما و تلویزیون در این زمینه می‌دهند.

انتهای پیام

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here