شفقنا رسانه- شهرام شهیدی در روزنامه اعتماد نوشت:

با دلی خونین، لب خندان بیاور همچو جام
نی گرت زخمی رسد آ‌یی چو چنگ اندر خروش
حافظ

جواد مجابی سال‌ها پیش در جایی نوشته «طنزنویس نمی‌خواهد کسی را بخنداند بلکه طنز‌نویس از وضعیت موجود خنده‌اش گرفته است». بعد از بیست و پنج سال طنزنویسی مستمر در مطبوعات و حضور در هیات تحریریه گل آقا هنوز معتقدم آنچه کیومرث صابری باور داشت و به آن عمل می‌کرد منطبق بر همان تعریف جواد مجابی است؛ نه چیزی بیش و نه چیزی کم.
گل آقا یک شخص، یک ستون روزنامه، یک مجله و یک مکتب بود و چنان این چهار در هم تنیده شده بود و هست که تفکیک هر یک از دیگری کاری است ناشدنی و محال. درخصوص گل آقا همه ما چیزهایی نوشته و خوانده‌ایم.
امروز می‌خواهم از دریچه دیگری به مکتب گل آقا بپردازم. از جزییات آموزشی کوچکی از دریای مکتب گل‌آقایی که حالا چنان کاخ بلندی شده که دیگر به قول حکیم توس «از باد و باران نیابد گزند»:
– یکی از نخستین دست نوشته‌های گل آقا روی مطلب من این بود: «نخستین چیزی که هرکس باید بفهمد این است که نمی‌فهمد». فکر می‌کنم برای یک طنزنویس این موضوع یک ضرورت اولیه و سپس یک استراتژی حیاتی است.
مغرور نشدن به دانایی و خود را به تجاهل زدن برای تبدیل شدن به تلخک و یاقوت و مبارک و شاغلام. برای گفتن چیزهایی که تنها از زبان مبارک‌ها و شاغلام‌ها قابل بیان است.
– پرهیز از تفاخر و گرایش به طبقه فخیم و دوری از عامه گرایی و پوپولیستی که منجر به ابتذال و سقوط می‌شود. صابری هر دوی اینها را خطری بزرگ برای طنز و طنزنویس می‌دانست.  او اعتقاد داشت یک مجله طنز از طرفی نباید تبدیل به تریبون طبقه فرهیخته جامعه باشد تا بتواند با عامه مردم ارتباط برقرار کند و از سوی دیگر نباید به بهانه لزوم ایستادن در برابر مشکلات مالی چنان در دام فروش و زردگرایی مطبوعاتی بغلتد که به جزیی از بدنه تخریب‌کننده فرهنگ بپیوندد.
– از نظر صابری یک مجله طنز، سوپرمارکتی برای سودآوری نیست که هرچه مخاطب بپسندد را در آن عرضه کنید تا آمار فروش‌تان بالا برود.

او معتقد بود طنز باید ساده، با وقار، جاه طلب و البته قابل فهم باشد.

از شما مخاطبان طنز درخواست می‌کنم به همین چند نکته از مکتب گل آقا کمی فکر کنید. باقی‌اش بماند برای شاید وقتی دیگر!

انتهای پیام