زمان انتشار : ۳۰ آبان ,۱۳۹۵ | ساعت : ۰۵:۵۴ | کد خبر : 454672 |

برخورد رسانه‌ها با جنگ تحمیلی مناسبتی است؛ نوروزی در گفت‌وگو با شفقنا رسانه مطرح کرد

شفقنا رسانه- محمد نوروزی عکاس دفاع مقدس در انتقاد از بعضی برخوردهای مناسبتی رسانه‌ها با جنگ تحمیلی می‌گوید: من همیشه این نقد را دارم که رسانه‌ها مناسبتی کار می‌کنند. به عبارتی، تا هفته دفاع مقدس می‌شود سراغ عکاسان و خبرنگاران زمان جنگ تحمیلی می‌روند. متاسفانه در ادارات دولتی هم وقتی عکسی از جنگ تحمیلی می‌خواهند؛ توقع دارند بدون پرداخت هزینه‌ای این عکس‌ها در اختیارشان گذاشته شود و هیچ وقت به این مسئله فکر نمی‌کنند که این عکاس جان خود را کف دست گذاشته و در میدان جنگ حاضر شده است.

عکس جنگ تلخ است

به گزارش شفقنا رسانه، نوروزی معتقد است که عکاسان دفاع مقدس، «عکاسان ضد جنگ» بودند و می‌گوید: من با کلمه «عکاس جنگ» مخالفم، چرا که شأن و جایگاه عکاسی بسیار بالاتر است. اگر ما به کسی عنوان عکاس جنگ دهیم، شاید این موضوع به ذهن بیاید که این افراد ایده جنگ در سر داشتند. اگرچه عکس جنگ تلخ است ولی در عین تلخ بودن اگر عکاس، عکسی را چه در صحنه جنگ و چه در صحنه بعد از جنگ گرفته است، هدف او پرداختن ‍‍‍‍ به مقوله جنگ نبوده بلکه می خواسته دنیا را آگاه کند که جنگ همیشه و در هر زمان تلخ است. بنابراین عکاسان در جنگ تحمیلی رسالت، حرفه و وظیفه‌ی خود می‌دانستند تا مانند رزمنده‌های دیگر که جان خود را کف دست می‌گرفتند، از جان خود بگذرند و حتی جاهایی وسایلی سنگین‌تر از یک سرباز جنگ با خود حمل کنند.

او در ادامه می‌گوید: در سال‌های جنگ تحمیلی به سختی کار تولید می‌شد و امروزه نتیجه آن، عکس هایی است که از حالت خبری در آمده و تبدیل به عکس مستند و هنری شده‌اند.

نوروزی با مقایسه دانش بصری مردم در گذشته و حال می‌گوید: به عقیده من جامعه عکاسی ما در ایران با چالش‌های زیادی روبه‌رو است و در همه زمینه‌ها از جمله فتوژورنالیسم، تخصص و فنی فقر آموزشی داریم. بنابراین اگر بخواهیم در دنیای عکاسی موفق باشیم، باید با داستان و قصه جلو برویم و بدانیم به چه مقوله‌ای می‌خواهیم بپردازیم. شاید نگاه بصری، سواد رسانه‌ای، آگاهی و دانش مردم در موضوعات رسانه‌ای و عکاسی خبری در گذشته به پختگی امروز نبود. اما امروزه سواد بصری مردم بالا است و عکس را می‌شناسند. بنابراین لازم است تا عکاسان، دانش خود را به‌روز کنند و با دانش و فن علم روز جلو بیایند.

این عکاس دفاع مقدس معتقد است: اگر با این هدف جلو برویم که وقتی در گوشه‌ای از دنیا جنگی در حال وقوع است، لازم است بدانیم که این جنگ چرا و بین چه کسانی اتفاق افتاده است و چه قصه‌ای را با عکس‌های خود برای مردم دنیا روایت کنیم، می‌توانیم به هدف خود برسیم. به بیان دقیق‌تر، اگر من به عنوان عکاس در جنگ سوریه، یمن و … حاضر شوم؛ کسانی که عکس‌های من را ببینند و تلخی‌های جنگ را درک کنند، قطعا من به نیتم رسیده‌ام. ولی اگر نیت من چیزی غیر از این و برای کسب مقام و پول و شهرت باشد، فکر نکنم کاری دلنشین و دلچسب حاصل شود.

نوروزی درباره اقدامات انجمن برای آموزش عکاسان برای حضور در مناطق جنگی منطقه می‌گوید: متاسفانه ما بیشتر شعار می‌دهیم تا عمل کنیم و حوزه عکاسی هم مستثنی از بخش‌های دیگر جامعه نیست. وقتی با دستگاه‌های اجرایی، دولتی یا گاهی با دستگاه‌های خصوصی روبه‌رو می‌شویم مانند جاهای دیگر همه حرف‌های خوب می‌زنند و ایده‌های خوب در سر دارند ولی به محض این که روی کاغذ ثبت می‌شود، شاهد نادیده گرفتن و کم رنگ شدن آن مسئله می‌شویم.

او ادامه می‌دهد: ما در حوزه‌ی عکاسی، انجمن‌ها و تشکل‌های مختلفی داریم و به شخصه برای تشکیل آن‌ها خوشحال هستم. اما در حال حاضر بعضی از انجمن ها دو دهه یا بیشتر از سن آن ها می گذرد. این انجمن‌ها از جمله انجمن صنفی عکاسان مطبوعات، انجمن ملی عکاسان و انجمن انقلاب دفاع مقدس به فراخور حال و به تناسب بودجه‌هایی که دارند زحمت می‌کشند. به عنوان مثال انجمن عکاسان دفاع مقدس در حوزه نشر، نگهداری و حفاظت از نگاتیوهای عکاسان زمان جنگ موفق تر بوده است.

آموزش عکاسی جنگ و مشکلات آن

نوروزی می‌گوید: در حال حاضر به عنوان عضو هیئت مدیره انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی این نقد را می پذیرم که در بحث آموزش کوتاهی کرده‌ایم ولی در حال حاضر انجمن و هیئت مدیره جدید، کمیته‌ای آموزشی تأسیس کرده‌اند و سعی می‌کنند تا این کمیته هرچه زودتر اعلام موجودیت و کلاس‌های خود را برگزار کند. یکی از عیب‌های بزرگ جامعه عکاسی ما این است که چون تجربه داریم، فکر می‌کنیم نباید در یک ورک شاپ یا نشست تخصصیِ عکاسِ جوانی شرکت کنیم که با نرم افزارها و علم روز بهتر از ما آشنایی دارد.

او با انتقاد از عدم استقبال عکاسان برای حضور در ورک‌شاپ‌های عکاسی ادامه می‌دهد: در وهله اول استقبال از این کلاس‌های عکاسی کم است و بعضی عکاسان رغبتی نشان نمی‌دهند. ما کلی هزینه می‌کنیم؛ مسائل و مشکلات صنفی و سیاسی را حل می‌کنیم تا بتوانیم مثلا یک عکاس ایتالیایی را برای آموزش دعوت کنیم و انتقال تجربه صورت گیرد، آن وقت حضور عکاسان در این کلاس آموزشی انگشت شمار است. ما باید این عیب را بررسی کنیم و ببینیم چرا از این کلاس‌ها و کارگاه‌ها استقبال نمی‌شود.

نوروزی بیان می‌کند: در دهه ۶۰ کسی نبود به ما آموزش دهد تا در میدان جنگ چگونه حاضر شویم و در حین انجام وظیفه از خود مراقبت کنیم. اگر چه امروزه عکاسان آموزش تخصصی نمی‌بینند و متأسفانه انجمن‌های مرتبط هم در این چند سال به تربیت و آموزش عکاسان حرفه‌ای اقدام نکرده اند تا اگر در گوشه‌ای از دنیا جنگی اتفاق افتاد، ما چند عکاس حرفه‌ای برای عکاسی در جنگ داشته باشیم. امروزه عکاس‌ها با موبایل خود و سیستم کامپیوتر در خانه و محل کار می‌توانند به دنیای اطلاعات دسترسی داشته باشند در حالی که در گذشته این امکانات نبود.

او ادامه می‌دهد: امروزه ما می‌توانیم افرادی مثل جیمز نچوی را دعوت کنیم تا برای ما از تجربیات خود بگوید و عکاسان ما را با فضای جنگ و عکاسی در صحنه‌های جنگ بیشتر آشنا کند. اما این اتفاق نمی‌افتد، چون فلان مدیر دولتی با این عکاس اختلاف سلیقه دارد. این مدیر توجه ندارد که خط قرمزها و بایدها و نبایدهای جامعه من با جامعه او متفاوت است. گذشته از این تفاوت این فرد عکاسی حرفه‌ای و مشهور است و با عملکرد خود ثابت کرده که هرجا احساس نیاز کند می‌تواند در آن مکان حاضر شود. ولی متاسفانه در جامعه ما تا مسئولی یا فردی می‌خواهد برای آموزش عکاسی وارد ایران شود، اول شجره‌نامه او را پیدا می‌کنند تا ببینند خط فکری او در کجا با بایدها و نبایدهای جامعه ما زاویه دارد. تا وقتی ذهینت مسئولان ما این گونه است نمی‌توان افراد حرفه‌ای را دعوت کرد تا با تجربه‌های خود، عکاسان ما را به‌روز کنند.

عملکرد انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس

این عکاس دفاع مقدس در ادامه به معرفی عکاسانی می پردازد که در این حوزه عکس‌هایی از خود به جای گذاشته‌اند و می‌گوید: اگر نام مهدی منعم امروزه به عنوان یک عکاس جنگ می‌درخشد، برای این است که هنوز احساس وظیفه می‌کند و می‌گوید درست است جنگ تحمیلی تمام شده و قطعنامه‌ای امضا شده است و گلوله‌ای رد و بدل نمی‌شود، ولی تبعات منفی آن هنوز وجود دارد و قربانیان جنگ تحمیلی هنوز در مسائل منفی و مشکلات آن دست و پا می‌زنند. مهدی منعم بدون این که از طرف هیچ مؤسسه یا نهاد دولتی حمایت مالی شود، به مناطق جنگ زده می‌رود و از افرادی عکس می‌گیرد که مثلا در زمان جنگ طفل شیرخواره بودند و الآن با تبعات مشکلات پیش آمده در زمان جنگ تحمیلی زندگی می‌کنند.

نوروزی به عملکرد انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس می‌پردازد و می‌گوید: این انجمن وقتی اهداف خود را اولویت‌بندی کرد، اولویت اول آن نگهداری از نگاتیوهای عکاسانِ زمان جنگ تحمیلی بود. به همین دلیل فراخوانی داده شد مبنی بر این که انجمن این توانایی و امکانات را دارد تا نگاتیوهای مرتبط با جنگ تحمیلی و انقلاب را جمع‌آوری و اسکن کند. به محض این که این عکس‌ها اسکن شدند، دو فایل (فایل اصلی، فایل سایز کوچک) به همراه یک کد به شما تحویل می‌دهند، و بعد به شما می‌گویند اگر فکر می‌کنید در منزل و محل زندگیتان می‌توانید از آن ها محافظت کنید با خود ببرید، در غیر این صورت می‌توانید آن‌ها را به عنوان امانت نزد ما بگذارید.

او ادامه می‌دهد: در سال‌های اول استقبال چندانی از این فراخوان نشد ولی خوشبختانه در حال حاضر خیلی از عکاسان، نگاتیوهای خود را به این انجمن تحویل دادند تا از آن‌ها نگهداری شود. بنابراین اگر کسی به عنوان پژوهشگر از ایران یا هر کشور دیگری بخواهد در حوزه انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی کتاب بنویسد، می‌تواند به این انجمن مراجعه کند و از آن‌ها عکس بخواهد. در آنجا عکس‌هایی به او نشان داده می‌شود که طبق قرارداد مشخص باید هزینه‌ای پرداخت کند. در واقع قسمتی از این هزینه طبق قرارداد عکاس با انجمن، به عکاس و صاحب اثر و قسمتی هم به انجمن برای نگهداری از اثر تعلق می‌گیرد و این مسئله در تمام دنیا طبیعی است.

بدون رعایت اخلاق حرفه‌ای موفق نمی‌شویم

این عکاس دفاع مقدس با بیان این که بعضی از اشکالات هم به جامعه عکاسان برمی‌گردد، می‌گوید: تا زمانی که خود را با استانداردهای حرفه‌ای و صنفی عکاسی در ایران نزدیک نکنیم، نمی‌توانیم مشکلات آن را برطرف کنیم. بنابراین ما در فضای آموزشی، صنفی، حرفه‌ای عکاسی فقر داریم. من تدریس کلاس‌های آموزشی عکاسی را نمی‌پذیرم چون معتقد هستم اگر من عکاس خبری بودم، دلیل نمی‌شود که بتوانم با علم و زبان روز به جوان امروزی عکاسی خبری یاد دهم. شاید بتوانم تجربیاتم را انتقال دهم ولی این فرد نرم افزار را بهتر از من می‌داند و با چالش‌ها و آسیب‌ها آشنا است. بنابراین کلاس‌هایی را می‌پذیرم به عنوان اخلاق حرفه‌ای تا به شاگردانم بگویم در دنیای عکاسی حرفه‌ای امروز همه چیز به اخلاق برمی‌گردد و تا وقتی من در حوزه‌ی کاری‌ام اخلاق حرفه‌ای را نشناسم هیچ وقت در تخصص و حرفه خود فرد موفقی نخواهم شد.

انتهای پیام

انتهای پیام

media.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام

پاسخ به این نظر

Please enter your comment!
Please enter your name here